Με μια ματιά:
Αναντιστοιχία σπουδών: Το 42,6% των εργαζομένων κάνει δουλειά άσχετη με το αντικείμενο και τις σπουδές του.
Αναξιοποίητα προσόντα: Σχεδόν ένας στους τρεις εργαζομένους διαθέτει υψηλότερες δεξιότητες από αυτές που απαιτεί η θέση του.
Ανισότητα κατάρτισης: Οι χαμηλόμισθοι και οι εργαζόμενοι σε πολύ μικρές επιχειρήσεις έχουν τη μικρότερη πρόσβαση σε σεμινάρια επιμόρφωσης.
Ανάγκη αλλαγής: Το πρόβλημα δεν είναι η έλλειψη προσόντων, αλλά η ανάγκη για ποιοτικές θέσεις εργασίας και νέο παραγωγικό μοντέλο.
Η έρευνα του ΙΝΕ/ΓΣΕΕ αναδεικνύει μια βαθιά, δομική αναντιστοιχία στην ελληνική αγορά εργασίας, καταρρίπτοντας το αφήγημα ότι το πρόβλημα εντοπίζεται αποκλειστικά στην «έλλειψη προσόντων» των εργαζομένων.
Σύμφωνα με τα ευρήματα, το 42,6% των απασχολούμενων δηλώνει ότι το αντικείμενο των σπουδών του δεν σχετίζεται με την τρέχουσα εργασία του, φαινόμενο που οξύνεται δραματικά στις επισφαλείς μορφές απασχόλησης. Παράλληλα, το 29% των εργαζομένων διαθέτει υψηλότερο επίπεδο δεξιοτήτων από αυτό που απαιτεί η θέση του. Το γεγονός αυτό επιβεβαιώνει ότι η οικονομία πάσχει από σοβαρή υποαπασχόληση και περιορισμένη αξιοποίηση του υφιστάμενου ανθρώπινου κεφαλαίου. Οι εργαζόμενοι εγκλωβίζονται σε κατώτερες θέσεις λόγω της ανάγκης για άμεση βιοποριστική αποκατάσταση και εργασιακή σταθερότητα.
Ταυτόχρονα, καταγράφεται έντονη ταξική ανισότητα στην πρόσβαση στη συνεχιζόμενη κατάρτιση. Ενώ στα υψηλά εισοδηματικά κλιμάκια η συμμετοχή αγγίζει το 35,2%, στους χαμηλόμισθους περιορίζεται μόλις στο 20%. Η υποστήριξη των επιχειρήσεων εξαρτάται άμεσα από το μέγεθός τους, αφήνοντας εκτεθειμένους όσους εργάζονται σε πολύ μικρές εταιρείες.
Τα συμπεράσματα της επιστημονικής ομάδας των Χ. Γούλα και Γ. Αργείτη είναι σαφή: η πολιτική δεξιοτήτων δεν μπορεί να εξαντλείται σε αποσπασματικά προγράμματα επιμόρφωσης, μεταθέτοντας την ευθύνη αποκλειστικά στο άτομο. Η αναβάθμιση των δεξιοτήτων αποκτά νόημα μόνο αν συνδεθεί με την ποιοτική αναβάθμιση των θέσεων εργασίας, την ενεργή συμμετοχή των εργοδοτών και τον ριζικό επανασχεδιασμό του παραγωγικού μοντέλου της χώρας προς ένα δίκαιο και ανθεκτικό αναπτυξιακό υπόδειγμα.
