Δείτε όλα τα ήθη και τα έθιμα που τηρούνται με ευλάβεια
Οι παραδόσεις σε Δωδεκάνησα και Κυκλάδες διατηρούνται ζωντανές κάθε Πάσχα, περνώντας από γενιά σε γενιά, με ελάχιστες μόνο αλλαγές
Με έθιμα που χάνονται στα βάθη των αιώνων, οι κάτοικοι των Δωδεκανήσων και των Κυκλάδων γιορτάζουν και φέτος το Πάσχα. Από νησί σε νησί, οι παραδόσεις διαφοροποιούνται, με πολλές από αυτές να ξεχωρίζουν για τον ιδιαίτερο και μοναδικό τους χαρακτήρα σε ολόκληρη τη χώρα. Το βέβαιο είναι πως διατηρούνται ζωντανές μέχρι σήμερα, περνώντας από γενιά σε γενιά, με ελάχιστες μόνο αλλαγές.
Το πασχαλινό μενού σε Δωδεκάνησα και Κυκλάδες
Στα περισσότερα από τα νησιά της Δωδεκανήσου αλλά και των Κυκλάδων, στις μέρες αυτές, δεν περιλαμβάνεται στο μενού παραδοσιακά ο οβελίας στη σούβλα και το κοκορέτσι, όπως στις υπόλοιπες περιοχές της χώρας, αλλά αρνί ή κατσίκι στο φούρνο, γεμιστό με ρύζι, μυρωδικά, ψιλοκομμένα εντόσθια. Το εορταστικό αυτό παραδοσιακό φαγηγό, ειδικά στη Ρόδο, ονομάζεται «καππαμάς» και γίνεται μια και μοναδικό φορά τον χρόνο, την Λαμπρή Δευτέρα. Σε άλλα νησιά ονομάζεται «Λαμπριώτης» και επίσης μαγειρεύεται με παραδοσιακό τρόπο.
Η εικόνα της Παναγιάς Σκιαδενής
Στη Ρόδο, τα έθιμα των ημερών του Πάσχα ποικίλουν από χωριό σε χωριό αλλά ιδιαίτερο ενδιαφέρον παρουσιάζει το όλο τελετουργικό της μεταφοράς της εικόνας της Παναγιάς Σκιαδενής, από τη Ρόδο στη Χάλκη και στη συνέχεια σε άλλα 12 χωριά της Κεντρικής και Νότιας Ρόδου.
Στα χωριά της Νότιας Ρόδου το έθιμο της περιφοράς της εικόνας της Παναγιάς «Σκιαδενής» είναι ένα από τα μοναδικά και εντυπωσιακά έθιμα, η καθιέρωση του οποίου χάνεται στα βάθη των χρόνων, όπως σημειώνει μιλώντας στο ΑΠΕ – ΜΠΕ ο κάτοικος της περιοχής Γιάννης Ηρακλείδης, ο αείμνηστος πατέρας του οποίου έχει καταγράψει κι έχει παρακολουθήσει επί σειρά ετών το μοναδικό αυτό τελετουργικό.
«Το οδοιπορικό της εικόνας της Παναγίας της Σκιαδενής, προστάτιδα των κατοίκων του νησιού, λαμβάνει χώρα κάθε χρόνο σε 12 χωριά της Ρόδου καθώς επίσης και το νησί της Χάλκης. Η εικόνα μεταφέρεται από τους πιστούς, από χωριό σε χωριό, μέσα από τους αγρούς και μοναδικά δρομάκια. Το έθιμο εκτιμάται ότι ξεκίνησε από τη Βυζαντινή εποχή.
Το οδοιπορικό της εικόνας ξεκινά την περίοδο της Σαρακοστής, όπου η εικόνα, συνοδεία ιερέων, μεταφέρεται στη Χάλκη για τρεις εβδομάδες. Επιστρέφει στη Ρόδο και στη μονή Σκιάδι και την ημέρα της Ανάστασης του Λαζάρου μεταφέρεται στο χωριό Μονόλιθος και γυρνάει από σπίτι σε σπίτι για να πάρουν όλοι την ευλογία της Παναγίας.
Την Κυριακή των Βαΐων μεταφέρεται απ’ τους κατοίκους του χωριού Σιάννα, αφού πάρουν την ευλογία της Παναγίας γυρνώντας σε όλα τα σπίτια. Εν συνεχεία στα χωριά Κρητηνία, Έμπωνα, Αρνίθα, Απολακκιά και ξημέρωμα Μεγάλου Σαββάτου φθάνει στο Σκιάδι.
