Ειρήνη Μπεκιάρη στον topfm: «Όνειρό μου το Roland Garros και το Top 10 του κόσμου – Δεν φοβάμαι τις θυσίες»  (βίντεο)

Δείτε εδώ:

Του Στέλιου Σαρέσκου

Με μια ματιά:

• Η γέννηση ενός ταλέντου: Πιάνοντας για πρώτη φορά ρακέτα στα τέσσερά της χρόνια, η 14χρονη Ειρήνη Μπεκιάρη, το καμάρι του ροδίτικου αθλητισμού, εξηγεί πώς οι εικόνες της μητέρας της την οποία παρακολουθούσε από την εξέδρα, τη μετέτρεψαν σε μία από τις μεγαλύτερες ελπίδες του ελληνικού τένις.
• Στρατηγική και ποικιλία: Με όπλο τα “drop shots”, το forehand, η νεαρή Ροδίτισσα ξεχωρίζει στην Ευρώπη (Νο 20 στο ranking της κατηγορίας της), εφαρμόζοντας μια τακτική γεμάτη ποικιλία και
• εξηγώντας ότι «στο τένις παίζεις με το μυαλό, δεν κυνηγάς απλώς μια μπάλα»
• Το τίμημα του πρωταθλητισμού: Έχοντας ήδη ταξιδέψει σε 27 χώρες, η Ειρήνη Μπεκιάρη και ο πατέρας της αναλύουν το αυστηρό καθημερινό πρόγραμμα που απαιτείται, τις θυσίες και τις δυσκολίες που συνοδεύουν τον πρωταθλητισμό και τα «αγκάθια» του εκπαιδευτικού συστήματοςαπέναντι σε υψηλές φιλοδοξίες παιδιών στον αθλητισμό.
• Με ορίζοντα τα Grand Slams: Βάζοντας πολύ ψηλά τον πήχη, στα κυρίως ταμπλό των κορυφαίων διεθνών τουρνουά και την είσοδο στην παγκόσμια ελίτ του Top 10, η Ειρήνη Μπεκιάρη δηλώνει αποφασισμένη να διανύσει κάθε μέτρο μιας δύσκολης και απαιτητικής διαδρομής, αψηφώντας τις καθημερινές στερήσεις ενός 14χρονου κοριτσιού.

«Στο τένις παίζεις με το μυαλό, δεν κυνηγάς απλώς μια μπάλα»

Η Ειρήνη Μπεκιάρη ήρθε σε πρώτη επαφή με τη ρακέτα στην ευαίσθητη ηλικία των τεσσάρων ετών. Το κίνητρό της δεν προήλθε από κάποιο τηλεοπτικό ερέθισμα ή από κάποιο είδωλο της εποχής, αλλά από μια αγνή, καθημερινή εικόνα. Η μητέρα της έπαιζε ερασιτεχνικά τένις με τις φίλες της στις εγκαταστάσεις της Ρόδου και η μικρή Ειρήνη, παρακολουθώντας από την εξέδρα, μαγεύτηκε από το άθλημα.

«Θυμάμαι απλώς ότι μου άρεσε. Ένιωθα ότι στο τένις είχε πάρα πολλά πράγματα να κάνεις. Δεν τρέχεις απλώς να κυνηγήσεις μια μπάλα· πρέπει να συνδέσεις και να εκτελέσεις πολλά πράγματα ταυτόχρονα. Απαιτεί ταχύτητα στα πόδια, στα χέρια, αλλά πάνω από όλα στη σκέψη και στο μυαλό. Αυτό με κέρδισε», εξομολογείται η ίδια.

Παρόλο που ο πατέρας της ήταν προπονητής ποδοσφαίρου και η ίδια έπαιζε με τις ώρες μόνη της σε μια γωνιά του γηπέδου, το ποδόσφαιρο της φάνηκε πολύ «άγριο» για εκείνη την ηλικία.

Το σημείο καμπής και το… σοκ της Αθήνας

Η συνειδητοποίηση ότι το τένις δεν είναι απλό χόμπι αλλά ο δρόμος της, ήρθε γύρω στα οκτώ με εννέα της χρόνια. Κερδίζοντας με ευκολία όλα τα τοπικά πρωταθλήματα στη Ρόδο, η οικογένεια αποφάσισε να δοκιμάσει τις δυνάμεις της στο υψηλότερο επίπεδο της Αθήνας.

Στα 10 της χρόνια, η συμμετοχή στο πρώτο Πανελλήνιο Πρωτάθλημα λειτούργησε ως ένα υγιές «σοκ». Το επίπεδο ήταν εξαιρετικά υψηλό. Παρά τις πρώτες ήττες, η Ειρήνη δεν απογοητεύτηκε. Αντίθετα, πεισμάτωσε, δούλεψε σκληρά και μόλις δύο χρόνια αργότερα, στα δώδεκα της, στέφθηκε Πρωταθλήτρια Ελλάδος στην κατηγορία U 12.

Για να εξελιχθεί επαγγελματικά, μεταπήδησε για μια τριετία στην καθοδήγηση του έμπειρου προπονητή Μιχάλη Μπότση, ενώ πρόσφατα επέστρεψε στον Ροδιακό Όμιλο Αντισφαίρισης (ΡΟΑ), ακολουθώντας έναν νέο προπονητή, τον Μιχάλη Γεωργίου, με όρεξη και κοινό όραμα.

Η Ευρωπαϊκή Καταξίωση και το Προνομιακό Ταξίδι

Σήμερα, η Ειρήνη αγωνίζεται ελάχιστα στην Ελλάδα, καθώς το εγχώριο επίπεδο δεν έχει να της προσφέρει πλέον αγωνιστικά κίνητρα. Ταξιδεύει μόνιμα στο εξωτερικό με τον προπονητή της. Το πρώτο της διεθνές ταξίδι έγινε τον Ιανουάριο του 2024 στη Γαλλία (U 12), όπου έφτασε στα προημιτελικά των διπλών. Έκτοτε, έχει ταξιδέψει σε περίπου 27 χώρες. Σήμερα βρίσκεται στο Νο 2 της ελληνικής κατάταξης και έχει σκαρφαλώσει στο Νο 20 της ευρωπαϊκής κατάταξης (U 14). Επόμενος μεγάλος σταθμός της είναι το Ευρωπαϊκό Πρωτάθλημα στην Τσεχία, το ερχόμενο Σάββατο (18/7), όπου καλούνται αυστηρά μόνο οι δύο κορυφαίες παίκτριες κάθε χώρας.

Η Στρατηγική στο χώμα και τα Mind Games

Αγωνιστικά, η Ειρήνη ξεχωρίζει για την ποικιλία του παιχνιδιού της, στοιχείο σπάνιο για το γυναικείο τένις.

«Δεν είμαι από τις παίκτριες που απλώς βαράνε το μπαλάκι. Μου αρέσει να ανεβαίνω στο φιλέ, να κάνω slice και drop shots (προσποιήσεις). Το δυνατό μου σημείο είναι το forehand και τα drop shots. Πολλές αντίπαλές μου στην Ευρώπη μού λένε ότι υποφέρουν από αυτό, γιατί δεν μπορούν να το αντιμετωπίσουν», εξηγεί.

Αγαπημένη της επιφάνεια είναι το χώμα, όπως του Roland Garros, καθώς επιβραδύνει την μπάλα και ευνοεί το έξυπνο παιχνίδι με πολύ spin, εξουδετερώνοντας τη δύναμη των πιο δυνατών, σωματικά, αντιπάλων. Το αδύνατο σημείο της, η ίδια το εντοπίζει στο σερβίς.

Ωστόσο, ο μεγαλύτερος αντίπαλος, όπως συμπληρώνει και ο πατέρας της Παναγιώτης Μπακίρης, είναι το ίδιο της το μυαλό.

«Σκέφτομαι πάρα πολύ κατά τη διάρκεια του αγώνα. Τι θα κάνει η αντίπαλος, τι λέει ο κόσμος απ’ έξω, τι θα γίνει αν χάσω. Αν έχω καθαρό μυαλό, μπορώ να κερδίσω με 6-0, 6-1. Αν όχι, μπορεί να χάσω δικό μου παιχνίδι».

Τα 76 τρόπαια, το  … βαρύ τίμημα και το όνειρο του Top 10

Το καθημερινό πρόγραμμα της 14χρονης Ειρήνης περιλαμβάνει 2,5 με 3 ώρες τένις και μία ώρα ενδυνάμωση στο γυμναστήριο για την πρόληψη τραυματισμών. Ο χρόνος για χαλάρωση ή βόλτες με φίλους – φίλες, είναι ανύπαρκτος.

«Έχω στερηθεί πολλά και μερικές φορές με στεναχωρεί. Αν δεν πετύχω αυτό που θέλω, θα πληγωθώ. Όμως, απολαμβάνω κάθε στιγμή στο κορτ, οπότε η χαρά του παιχνιδιού αναπληρώνει τις θυσίες», λέει με ωριμότητα.

Τα 76(!) κύπελλα που ήδη έχει στην τροπαιοθήκη της, τα περισσότερα από τα οποία κέρδισε σε διεθνείς διοργανώσεις και σε ευρωπαϊκά πρωταθλήματα, η Ειρήνη ξέρει ότι η φήμη της και οι δυνατότητες της έχουν ξεπεράσουν προ πολλού τα ελληνικά σύνορα.

«Στόχος μου είναι να εξασφαλίσω μόρια ή μια πλήρη υποτροφία σε πανεπιστήμιο του εξωτερικού μέσω του τένις και, στο αγωνιστικό μέρος, να φθάσω κάποια στιγμή στο κυρίως ταμπλό των Grand Slams και να βρεθώ στο Top 10 του κόσμου όταν μεγαλώσω»

Η συναρπαστική…  μοναξιά της πρωταθλήτριας

«Στο τένις είμαι μόνη μου στο γήπεδο. Αν κερδίσω, τα εύσημα ανήκουν αποκλειστικά σε μένα. Αν χάσω, η ευθύνη είναι πάλι μόνο δική μου. Ξέρω ακριβώς σε τι κατάσταση βρίσκομαι. Στα ομαδικά αθλήματα δεν εξαρτώνται όλα από σένα, και αυτός ο απόλυτος έλεγχος της μοίρας μου είναι το στοιχείο που με συναρπάζει».