Καλλιόπη  Παπαπαύλου στον topfm: «Το πιο επικίνδυνο σημείο είναι όταν η γυναίκα σπάει τα δεσμά» (ηχητικό)

Ακούστε εδώ:

Της Ρένας Βενιανάκη

Με μια ματιά:

1. Σταδιακή κλιμάκωση

• Κορυφή παγόβουνου: Η γυναικοκτονία δεν είναι μεμονωμένο γεγονός, αλλά η κατάληξη μιας μακράς αλυσίδας ελέγχου, λεκτικής βίας και ψυχολογικής εξόντωσης.

2. Σημάδια κινδύνου

• Προειδοποιητικά red flags: Συμπεριφορές ελέγχου της εμφάνισης, του κινητού ή των επαφών συχνά υποτιμώνται, αλλά αποτελούν πρώιμα, επικίνδυνα σημάδια κακοποίησης.

3. Ρίζες του προβλήματος

• Αντιλήψεις ιδιοκτησίας: Η έμφυλη βία πηγάζει από βαθιά κοινωνικά στερεότυπα που αντιμετωπίζουν τη γυναίκα ως «κτήμα», καθιστώντας αναγκαία την εκπαίδευση από νωρίς.

4. Απομάκρυνση και κοινωνία

• Συλλογική υποστήριξη: Η οικονομική ανεξαρτησία και οι εξειδικευμένες δομές βοηθούν στην ασφαλή φυγή, αφού η κακοποίηση αποτελεί κοινωνικό ζήτημα και όχι ιδιωτική υπόθεση.

Με αφορμή τη νέα γυναικοκτονία στην Καλαμάτα, η δικηγόρος Καλλιόπη Παπαπαύλου που έχει ασχοληθεί με τα ανθρώπινα δικαιώματα ανέδειξε την ανάγκη ενίσχυσης της πρόληψης και της έγκαιρης αναγνώρισης των προειδοποιητικών ενδείξεων κακοποιητικών συμπεριφορών, επισημαίνοντας ότι καμία δολοφονία γυναίκας από «αγαπημένο» χέρι δεν αποτελεί ένα
μεμονωμένο περιστατικό.
Όπως τόνισε Η κ. Παπαπαυλου στον topfm Και τη Ρένα Βενιανάκη, η δολοφονία μιας γυναίκας από τον σύντροφο ή σύζυγό της αποτελεί συνήθως το τελευταίο στάδιο μιας μακράς αλυσίδας βίας, ελέγχου και ψυχολογικής κακοποίησης. «Η δολοφονία δεν έρχεται μόνη της. Είναι η κορυφή ενός
παγόβουνου, πίσω από το οποίο κρύβονται λεκτική βία, χειριστικές συμπεριφορές, έλεγχος και ψυχική εξόντωση», ανέφερε χαρακτηριστικά.
Η κ. Παπαπαύλου υπογράμμισε ότι το πιο επικίνδυνο σημείο σε μια κακοποιητική σχέση είναι συχνά η στιγμή που η γυναίκα αποφασίζει να αποχωρήσει και να διεκδικήσει την ελευθερία της. Για τον λόγο αυτό, όπως είπε, η απομάκρυνση πρέπει να γίνεται με ασφάλεια και με τη συνδρομή εξειδικευμένων δομών και επαγγελματιών.
Ιδιαίτερη αναφορά έκανε στα λεγόμενα «red flags», δηλαδή στις πρώιμες ενδείξεις κακοποιητικής συμπεριφοράς, όπως ο έλεγχος του κινητού τηλεφώνου, των κοινωνικών δικτύων, των κοινωνικών επαφών ή ακόμη και της εμφάνισης μιας γυναίκας. Σύμφωνα με την ίδια, τέτοιες συμπεριφορές συχνά υποτιμώνται ή δικαιολογούνται, ωστόσο αποτελούν προειδοποιητικά σημάδια που δεν πρέπει να αγνοούνται.
Η δικηγόρος συνέδεσε το φαινόμενο των γυναικοκτονιών με βαθύτερα κοινωνικά στερεότυπα και αντιλήψεις ιδιοκτησίας απέναντι στις γυναίκες.
Όπως σημείωσε, η αντίληψη ότι ο σύντροφος αποτελεί «κτήμα» κάποιου βρίσκεται στη βάση πολλών περιστατικών έμφυλης βίας και οδηγεί, σε ακραίες περιπτώσεις, στη λογική του «δική μου ή κανενός».
Παράλληλα, έδωσε έμφαση στον ρόλο της οικογένειας και της εκπαίδευσης στην πρόληψη του φαινομένου. «Τα παιδιά μαθαίνουν κυρίως από το παράδειγμά μας. Ο σεβασμός στην ανθρώπινη αξία και στις προσωπικές ελευθερίες πρέπει να καλλιεργείται από μικρή ηλικία, τόσο στα αγόρια όσο
και στα κορίτσια», ανέφερε.
Ξεχωριστή αναφορά έκανε και στην οικονομική ανεξαρτησία των γυναικών, επισημαίνοντας ότι πολλές παραμένουν εγκλωβισμένες σε κακοποιητικές σχέσεις επειδή δεν διαθέτουν τους οικονομικούς πόρους για να αποχωρήσουν. Υπογράμμισε, ωστόσο, ότι σήμερα υπάρχουν δομές υποστήριξης,
συμβουλευτικά κέντρα, ξενώνες φιλοξενίας και εξειδικευμένες υπηρεσίες που μπορούν να προσφέρουν ψυχολογική, κοινωνική, νομική και επαγγελματική στήριξη.
Κλείνοντας, η κ. Παπαπαύλου απηύθυνε μήνυμα προς κάθε γυναίκα που βιώνει κακοποίηση να μη μένει σιωπηλή και να αναζητά βοήθεια, τονίζοντας παράλληλα ότι η έμφυλη βία δεν αποτελεί ιδιωτική υπόθεση αλλά κοινωνικό ζήτημα που αφορά όλους. «Δεν υπάρχει χώρος για αδιαφορία. Η κοινωνία
οφείλει να αντιδρά, να στηρίζει και να παρεμβαίνει όταν αντιλαμβάνεται περιστατικά βίας», κατέληξε.