Π. Τοκούζης στον topfm: «Η Ρόδος χάνει την ταυτότητά της! «Όχι» σ’ έναν τουρισμό για λίγους…» (ηχητικό)
Ακούστε τις δηλώσεις του Παναγιώτη Τοκούζη στον topfm (ηχητικό)
Του Στέλιου Σαρέσκου
Σε «πύρινο μέτωπο» εξελίσσεται η δημόσια συζήτηση γύρω από το νέο Ειδικό Χωροταξικό Πλαίσιο για τον Τουρισμό, καθώς το σύνολο των θεσμικών φορέων του κλάδου εκφράζει την έντονη αντίθεσή του στους κυβερνητικούς σχεδιασμούς.
Οι φορείς κάνουν λόγο για ένα σχέδιο που εκπονήθηκε ερήμην της αγοράς, το οποίο αντί να επιλύει τα χρόνια προβλήματα των υποδομών και του υπερτουρισμού, φαίνεται να πριμοδοτεί τις μεγάλες ξενοδοχειακές μονάδες, στοχοποιώντας παράλληλα τη μικρομεσαία επιχειρηματικότητα.
Η Ρόδος, ως η «ναυαρχίδα» του ελληνικού τουρισμού, βρίσκεται στο επίκεντρο αυτών των αντιδράσεων, με τους τοπικούς παράγοντες να προειδοποιούν για αλλοίωση της τουριστικής ταυτότητας του νησιού.
Στο πλαίσιο αυτό, ο πρόεδρος της ΣΕΤΚΕ και αντιπρόεδρος του ΣΕΤΕ, Παναγιώτης Τοκούζης, μίλησε στον topfm και στην εκπομπή «Ρόδος είναι κα γυρίζει» κρούοντας τον κώδωνα του κινδύνου για το μέλλον του προορισμού.
Ο κ. Τοκούζης κατήγγειλε την προχειρότητα του σχεδιασμού, τονίζοντας ότι «οι κυβερνήσεις διαχρονικά άφησαν τον τουρισμό στον «αυτόματο πιλότο», χωρίς ένα πλαίσιο που να προστατεύει την τοπική κοινωνία, την επιχειρηματικότητα και την ποιότητα του προϊόντος».
«Ένας σχεδιασμός ερήμην των φορέων»
Το κύριο σημείο αιχμής για τον κ. Τοκούζη είναι ότι «ένα τόσο κρίσιμο σχέδιο εκπονήθηκε χωρίς την ουσιαστική συμμετοχή των θεσμικών φορέων. Είναι αδιανόητο να διαμορφώνεται ένα σχέδιο για εμάς χωρίς εμάς», δήλωσε, υπογραμμίζοντας ότι η ΣΕΤΚΕ εκπροσωπεί περίπου 40.000 επιχειρήσεις, οι οποίες αποτελούν το 50% των κλινών της χώρας.
«Είμαστε ο μεγαλύτερος φορέας και όμως οι αποφάσεις παίρνονται από ανθρώπους που φαίνεται να είναι εκτός τόπου και χρόνου», συμπλήρωσε.
«Από την αίγλη των 82.000 κλινών στον «φθηνό» τουρισμό των 230.000 κλινών»
«Στις αρχές της δεκαετίας του 2000, το νησί διέθετε περίπου 82.000 κλίνες. Σήμερα, ο αριθμός αυτός έχει εκτοξευτεί στις 230.000. Η Ρόδος, που κάποτε είχε αίγλη και ήταν ένας ποιοτικός προορισμός, διολισθαίνει προς τη φθήνια. Το κράτος χρηματοδότησε τη διάλυση του νησιού μέσω προγραμμάτων ΕΣΠΑ για πεντάστερα ξενοδοχεία, χωρίς να θέσει κανόνες τότε. Τώρα, για να γεμίσουν αυτές οι χιλιάδες κλίνες, αναγκαστικά καταφεύγουμε σε χαμηλού επιπέδου τουρισμό, υποβαθμίζοντας ό,τι χτίσαμε επί δεκαετίες».
«Το «γκέτο» των μεγάλων μονάδων και ο αφανισμός της αγοράς»
Η πιο δυσοίωνη πρόβλεψη του κ. Τοκούζη αφορά τη μονοκαλλιέργεια των μεγάλων μονάδων. Όπως εξήγησε, «οι υπουργοί προτιμούν να χρηματοδοτούν μονάδες των 3.000 κλινών γιατί ελέγχονται ευκολότερα, αγνοώντας τα μικρά καταλύματα. Αν κλείσουν οι μικροί, θα καταρρεύσει όλη η τοπική οικονομία. Εστιατόρια, μπαρ και εμπορικά καταστήματα δεν επιβιώνουν από τα all-Inclusive, αλλά από τους πελάτες των ενοικιαζόμενων δωματίων. Αν συνεχίσουμε έτσι, θα καταλήξουμε με τουριστικά “γκέτο”»
«Η «μάχη» της ξαπλώστρας – Από το κοινωνικό μέτρο στην κερδοσκοπία»
Ιδιαίτερη έμφαση έδωσε ο Πρόεδρος στο φλέγον ζήτημα των παραλιών, χαρακτηρίζοντάς το ως την «χαριστική βολή» για την τοπική οικονομία.
«Φτάσαμε στα μέσα Μαΐου και δεν υπάρχει οργανωμένη παραλία, επειδή το κράτος αποφάσισε να διαχειρίζεται τον πλούτο της Ρόδου μέσω ψυχρών πλειστηριασμών από την Αθήνα. Το αποτέλεσμα είναι να “χτυπιούνται” οι τιμές στο τριπλάσιο και τετραπλάσιο, με το κόστος να μετακυλίεται στον πελάτη. Μια ομπρέλα που κόστιζε 7 ευρώ πριν από τρία χρόνια, τώρα φτάνει τα 30 ευρώ και σύντομα θα πάει στα 60. Ποιος τουρίστας και ποιος μόνιμος κάτοικος θα αντέξει τέτοιες τιμές;», αναρωτήθηκε, προειδοποιώντας για ένα επερχόμενο οικονομικό φιάσκο.
«Ο αφανισμός του «ομπρελά» και η παράδοση σε μεγαλοϊδιοκτήτες»
Ο κ. Τοκούζης εξήγησε ότι «οι παραλίες παλαιότερα είχαν έντονο κοινωνικό χαρακτήρα, δίνοντας διέξοδο επιβίωσης σε μόνιμους κατοίκους και ανθρώπους που δεν μπορούσαν να εργαστούν αλλού. Ήταν οι δικοί μας άνθρωποι, οι “ομπρελάδες” που σέβονταν τον τόπο και τον επισκέπτη. Τώρα, περνάμε στο μοντέλο όπου ένας ιδιώτης παίρνει ολόκληρα χιλιόμετρα παραλίας, εκτοπίζοντας τους μικρούς και επιβάλλοντας ό,τι τιμές θέλει. Αυτό το έργο το έχουμε ξαναδεί… Κάποιοι χτυπούν τα πόστα με εξωφρενικά ποσά, λειτουργούν για έναν χρόνο και μετά εξαφανίζονται αφήνοντας “κανόνια” και χρέη στους Δήμους, έχοντας ήδη διαλύσει την αγορά».
«Πρόταση για κριτήρια εντοπιότητας και διατίμηση»
Απέναντι σε αυτό το τοπίο, ο πρόεδρος της ΣΕΤΚΕ πρότεινε την άμεση θέσπιση αυστηρών κριτηρίων εντοπιότητας και κοινωνικών χαρακτηριστικών
«Η παραλία είναι δημόσιο αγαθό και όχι πεδίο για “χρυσές δουλειές” λίγων. Πρέπει να υπάρχουν κανόνες ώστε ο επαγγελματίας να βγάζει ένα έντιμο μεροκάματο και οι τιμές να είναι διατιμημένες, ώστε ο επισκέπτης να μην νιώθει ότι τον ληστεύουν. Αν η Ρόδος ταυτιστεί με την αισχροκέρδεια της ξαπλώστρας, θα χάσουμε και τους τελευταίους πιστούς μας πελάτες. Ο κόσμος που έρχεται εδώ δεν είναι οι τουρίστες του Μαϊάμι· είναι άνθρωποι που αναζητούν την ελληνική φιλοξενία και όχι την εκμετάλλευση».
«Η αλλοίωση της ταυτότητας και το άγχος του επιχειρηματία»
Αναφερόμενος στη δραματική αλλαγή του εργασιακού προφίλ υπογράμμισε:
«Παλαιότερα το προσωπικό από την Ελλάδα και τις γειτονικές χώρες ενσωματωνόταν στην τοπική κουλτούρα. Η μαζική εισαγωγή μετακλητών εργαζομένων από τρίτες χώρες αλλοιώνει τη φυσιογνωμία του προορισμού. Ο Ευρωπαίος ερχόταν στην Ελλάδα για να νιώσει την Ελλάδα. Τώρα, με ανειδίκευτους εργαζόμενους και υποβαθμισμένες υπηρεσίες, καταστρέφουμε το προϊόν μας. Οι μικροί επιχειρηματίες φεύγουν με καρδιά από το άγχος αν θα βρουν προσωπικό ή αν θα καλύψουν τους μισθούς που διπλασιάστηκαν».
«Μόνο τα νούμερα ευημερούν, όχι οι άνθρωποι»
Καταλήγοντας, ο κ. Τοκούζης στάθηκε στην εγκατάλειψη των μόνιμων κατοίκων.
«Οι υποδομές καταρρέουν, οι ουρές των αυτοκινήτων φτάνουν στον Αρχάγγελο και οι κάτοικοι δεν έχουν νερό. Η τοπική αυτοδιοίκηση δεν χρηματοδοτήθηκε ποτέ ανάλογα με τους μεγάλους επιχειρηματίες. Δεν μπορούμε να πανηγυρίζουμε για την αύξηση των αφίξεων στα 30 ή 40 εκατομμύρια, όταν οι υποδομές μένουν στάσιμες. Ο κόσμος ζει μέσα στο άγχος και το νησί χάνει το χαμόγελό του. Η “παρεούλα της ανάπτυξης” που αποκαλεί εμάς τους υπόλοιπους … «παρεούλα της μιζέριας», ας κάνει μια βόλτα έξω για να δει την πραγματικότητα».
