Ο Σπύρος Χαλβατζής ήταν βουλευτής του ΚΚΕ από το 2007 έως το 2014
Έφυγε από τη ζωή σε ηλικία 79 ετών, το Σάββατο 12 Σεπεμβρίου, ο Σπύρος Χαλβατζής, ιστορικό στέλεχος του ΚΚΕ και αγωνιστής της αντιδικτατορικής πάλης μετά από μάχη που έδινε τα τελευταία χρόνια, με σοβαρά προβλήματα υγείας.
Ο Σπύρος Χαλβατζής γεννήθηκε το 1947 στην Κοζάνη, τελείωσε το επτατάξιο νυχτερινό Γυμνάσιο της Κοζάνης και παράλληλα εργαζόταν ως γουνεργάτης στην Καστοριά.
Υπήρξε μέλος της Νεολαίας ΕΔΑ το 1962, κατά τη διάρκεια της Χούντας των Συνταγματαρχών εξορίστηκε στη Γυάρο, στη Λέρο και στον Ωρωπό. Εκλέχτηκε στην ΚΕ του ΚΚΕ το 1978 ενώ υπήρξε Γραμματέας του Κεντρικού Συμβουλίου της ΚΝΕ από το 1979 έως το 1986. Ήταν μέλος του Πολιτικού Γραφείου της ΚΕ του ΚΚΕ από το 1986 έως το 2009. Υπήρξε Νομαρχιακός σύμβουλος της Αθήνας από το 1994 έως το 2002 και από το 2002 Δημοτικός σύμβουλος μέχρι το 2007.
Ο Σπύρος Χαλβατζής ήταν βουλευτής του ΚΚΕ από το 2007 έως το 2014.
Ήταν επίσης μέλος του Συνδέσμου Φυλακισθέντων και Εξορισθέντων Αντιστασιακών 1967-1974, τον οποίο υπηρέτησε σε θέσεις ευθύνης στο Δ.Σ.
Διακρινόταν για το ήθος και την ευγενική του φυσιογνωμία και έχαιρε εκτίμησης από όλες τις πτέρυγες της Βουλής. Ήταν παντρεμένος και είχε 2 παιδιά.
ΚΚΕ: Αποχαιρετούμε έναν κομμουνιστή που για πάνω από 6 δεκαετίες έδωσε όλες του τις δυνάμεις στην υπόθεση του Κόμματος
Σε ανακοίνωση της για την απώλεια του συντρόφου Σπύρου Χαλβατζή η ΚΕ του ΚΚΕ αναφέρει τα εξής:
“Η Κεντρική Επιτροπή του ΚΚΕ, με βαθιά θλίψη, αποχαιρετά τον σύντροφο Σπύρο Χαλβατζή, έναν κομμουνιστή που για πάνω από 6 δεκαετίες έδωσε όλες του τις δυνάμεις στην υπόθεση του ΚΚΕ, της εργατικής τάξης, στην πάλη για τον σοσιαλισμό-κομμουνισμό.
Ο σ. Σπύρος Χαλβατζής ανήκε σε εκείνη τη γενιά των κομμουνιστών που η ζωή τους δύσκολα ξεχωρίζει από την ιστορία του ΚΚΕ και του εργατικού-λαϊκού κινήματος. Μια ζωή δεμένη με το ΚΚΕ και την ΚΝΕ, με τους αγώνες του λαού και της νεολαίας, με τις δύσκολες και όμορφες στιγμές της ταξικής πάλης.
Γεννήθηκε το 1947 στην Κοζάνη. Μεγάλωσε σε οικογένεια αγωνιστών. Ο πατέρας του, τσαγκάρης, υπήρξε μαχητής του ΕΛΑΣ, γνώρισε τη Μακρόνησο και την εξορία. Η μητέρα του, επίσης μαχήτρια του ΕΛΑΣ και μέλος του ΚΚΕ. Έτσι, από τα παιδικά του χρόνια γνώρισε όχι μόνο τις στερήσεις και τις δυσκολίες μιας λαϊκής οικογένειας, καθώς από 11 χρονών δούλευε ως γουνεργάτης, αλλά και κάτι πολύ μεγαλύτερο, τι σημαίνει να αγωνίζεσαι για έναν κόσμο χωρίς εκμετάλλευση ανθρώπου από άνθρωπο, ακόμα κι όταν αυτό απαιτεί βαριές θυσίες. Αυτόν τον δρόμο ακολούθησε και ο ίδιος.
Το 1962 ήρθε σε επαφή στην Καστοριά με στελέχη της ΕΔΑ και μαζί με άλλους νέους συγκρότησε την πρώτη ομάδα της νεολαίας της ΕΔΑ στην περιοχή, όπου αργότερα έγινε και γραμματέας της. Μέχρι τις 21 Απριλίου του 1967 ήταν γραμματέας της Νεολαίας Λαμπράκη ν. Καστοριάς, όπου και πιάστηκε για πρώτη φορά και εξορίστηκε αρχικά στη Γυάρο, στο Λακκί της Λέρου και τον Ωρωπό για να επιστρέψει ξανά στη Γυάρο και να απολυθεί τον Οκτώβρη του 1970.
Τον Φλεβάρη του 1968, ο σ. Σπύρος τάχθηκε υπέρ των Αποφάσεων της 12ης Ολομέλειας της ΚΕ του ΚΚΕ, έδωσε την μάχη της υπεράσπισης του Κόμματος μαζί με πολλούς άλλους συντρόφους, όντας εξόριστοι στο Λακκί της Λέρου.
Με το πέρας της στρατιωτικής του θητείας, στις αρχές του 1973, χρεώθηκε στην οργάνωση της Αθήνας, στο Γραφείο Πόλης της ΚΝΕ και το καλοκαίρι του ίδιου έτους προσλήφθηκε στο Κεντρικό Συμβούλιο (ΚΣ) της ΚΝΕ. Τον Νοέμβρη του 1973, μία εβδομάδα μετά τον ξεσηκωμό του Πολυτεχνείου, συνελήφθη ξανά και εξορίστηκε στη Γυάρο. Όταν απολύθηκε, εργάστηκε ως εργάτης στον Ασπρόπυργο. Πήρε μέρος στην Α’ Συνδιάσκεψη της ΚΟΑ και εκλέχτηκε μέλος της Επιτροπής Πόλης της ΚΟΑ τον Ιούνιο του 1975 μέχρι και το 1977. Τον Φεβρουάριο του 1975 εκλέχτηκε στο Γραφείο του ΚΣ της ΚΝΕ. Στο 10ο Συνέδριο του ΚΚΕ, εκλέχτηκε τακτικό μέλος της ΚΕ και στο 2ο Συνέδριο της ΚΝΕ εκλέχτηκε Γραμματέας του ΚΣ και παρέμεινε έως το 1986. Λίγο μετά το 11ο Συνέδριο του ΚΚΕ εκλέχτηκε μέλος της Γραμματείας της ΚΕ. Το 1986, στο 12ο Συνέδριο του ΚΚΕ εκλέχτηκε αναπληρωματικό μέλος του ΠΓ της ΚΕ.
Ιδιαίτερη θέση στη διαδρομή του είχε η κρίσιμη μάχη των χρόνων 1989-1991. Ο σύντροφός Σπύρος βρέθηκε στην πρώτη γραμμή της μάχης για την υπεράσπιση της αυτοτελούς ύπαρξης και του επαναστατικού χαρακτήρα του Κόμματος κόντρα στην επιχείρηση διάλυσης του ΚΚΕ από τους οπορτουνιστές. Στο 13ο Συνέδριο του Κόμματος, όπου εκλέχτηκε μέλος της ΚΕ και του ΠΓ, έδωσε τη μάχη για την υπεράσπιση και διατήρηση του επαναστατικού χαρακτήρα του ΚΚΕ. Στο 14ο Συνέδριο επανεκλέχτηκε μέλος της ΚΕ και του ΠΓ, όπως και στο 15ο, 16ο και 17ο Συνέδριο. Στο 18ο Συνέδριο εκλέχτηκε μέλος της ΚΕ. Στη συνέχεια του ανατέθηκαν διάφορα καθήκοντα, στα οποία ανταποκρινόταν με συνέπεια, διετέλεσε πρόεδρος του ΣΦΕΑ (Σύνδεσμος Φυλακισθέντων και Εξορισθέντων Αντιστασιακών) και μέλος της Διοίκησης του μέχρι σήμερα.
Υπήρξε επανειλημμένα βουλευτής του Κόμματος από το 2007 έως το 2014, εκλεγμένος νομαρχιακός σύμβουλος καθώς και δημοτικός σύμβουλος Αθήνας, επικεφαλής των συνδυασμών που στήριζε το ΚΚΕ. Ο σ. Σπύρος επίσης έγραψε τρία βιβλία, “Η πορεία της νεολαίας” και “Οι απείθαρχοι. Μια ζωή δοσμένη στον αγώνα”, “Η συνέχεια, το ΚΚΕ στη σύγχρονη εποχή” από τις εκδόσεις Σύγχρονη Εποχή.
Για τον σ. Σπύρο, η κομμουνιστική ιδιότητα δεν εξαντλούνταν στην οργανωμένη δράση, στις ευθύνες και τις μάχες του Κόμματος. Ήταν στάση ζωής. Όπως έγραφε ο ίδιος, “η στάση ζωής του κομμουνιστή είναι ένα μόνιμο στοιχείο στην ποιοτική δουλειά του Κόμματος”, που σημαίνει “εμπιστοσύνη στην εργατική τάξη και στην ιστορική της αποστολή”, εμπιστοσύνη στο εργατικό κίνημα, σεβασμό στους εργαζόμενους και μαζί σταθερή ιδεολογική, πολιτική και οργανωτική επαγρύπνηση, χωρίς επανάπαυση και αυτάρκεια.
Ο σ. Σπύρος έζησε διώξεις και παρανομία, φυλακές και εξορίες. Έζησε μεγάλες ελπίδες, αλλά και μεγάλες ανατροπές, δύσκολες καμπές και δοκιμασίες. Είδε βεβαιότητες μιας εποχής να γκρεμίζονται. Δεν εγκατέλειψε, όμως, ποτέ τη μεγάλη βεβαιότητα της ζωής του, ότι αυτός ο κόσμος της εκμετάλλευσης δεν είναι αιώνιος. Αυτήν τη βεβαιότητα αφήνει παρακαταθήκη στους συντρόφους του και ιδιαίτερα στις νεότερες γενιές κομμουνιστών.
Σήμερα αποχαιρετούμε τον σύντροφό μας με βαθιά θλίψη, αλλά και με περηφάνια για τη ζωή και τη διαδρομή του. Θα μας λείψει η παρουσία του, η πείρα του, η συντροφική του έγνοια. Θα μείνει όμως μαζί μας ό,τι πιο σημαντικό μπορεί να αφήσει πίσω του ένας κομμουνιστής, το παράδειγμα μιας ζωής δεμένης μέχρι τέλους με την υπόθεση για την οποία αγωνίστηκε.
Θα συνεχίσουμε με τη γνώση ότι τίποτα από όσα έδωσαν οι προηγούμενες γενιές κομμουνιστών δεν πήγε χαμένο. Ότι κάθε φυλακή, κάθε εξορία, κάθε δύσκολη μάχη, κάθε μικρή και μεγάλη πράξη αντοχής έγινε κρίκος μιας αλυσίδας που φτάνει μέχρι σήμερα και προχωρά παραπέρα. Γιατί αυτή είναι η δύναμη του ΚΚΕ. Η δύναμη μιας μεγάλης συλλογικής υπόθεσης που περνά από γενιά σε γενιά, που έγινε σκοπός ζωής για χιλιάδες ανθρώπους, που άντεξε γιατί στις πιο δύσκολες στιγμές βρέθηκαν κομμουνιστές που δεν έκαναν πίσω. Ένας από αυτούς ήταν ο σ. Σπύρος και γι’ αυτό η ζωή του θα μείνει δεμένη με την Ιστορία του Κόμματος που υπηρέτησε, με τους αγώνες που έδωσε, με τις γενιές των κομμουνιστών που συνεχίζουν και θα συνεχίζουν.
Η Κεντρική Επιτροπή του ΚΚΕ εκφράζει τα θερμά της συλλυπητήρια στην οικογένεια του, στη συντρόφισσα μας και συντρόφισσα του στη ζωή και στον αγώνα Μαριάνθη, στα δύο του παιδιά Αλέκο και Πάνο, στα εγγόνια και σε όλους τους οικείους του”.
Ανδρουλάκης: Ξεχωριστή προσωπικότητα με μακρόχρονη διαδρομή αγώνων
Ανάρτηση έκανε ο πρόεδρος του ΠΑΣΟΚ, Νίκος Ανδρουλάκης, για την απώλεια του Σπύρου Χαλβατζή.
Αναλυτικά:
“Ο Σπύρος Χαλβατζής ήταν μια ξεχωριστή προσωπικότητα. Με μακρόχρονη διαδρομή αγώνων• από τη Νεολαία Λαμπράκη, στην εξορία, στην εξέγερση του Πολυτεχνείου.
Ως Βουλευτής του ΚΚΕ ήταν πάντα συνεπής στις ιδέες του και άφησε το δικό του πολιτικό αποτύπωμα.
Τον αποχαιρετώ με εκτίμηση.
Συλλυπητήρια στους οικείους του και στους συνοδοιπόρους του”.
ΣΥΡΙΖΑ: Συνέπεια μιας ολόκληρης ζωής στους αγώνες για τα δικαιώματα των εργαζομένων
Συλλυπητήριο μήνυμα για την απώλεια του Σπύρου Χαλβατζή εξέδωσε και ο ΣΥΡΙΖΑ-ΠΣ.
Όπως αναφέρει:
“Με θλίψη αποχαιρετούμε τον Σπύρο Χαλβατζή, ιστορικό στέλεχος του ΚΚΕ, αγωνιστή της Αριστεράς και της αντιδικτατορικής πάλης, που έφυγε από τη ζωή σε ηλικία 79 ετών
Από πολύ νέος επέλεξε τον δρόμο της πολιτικής και κοινωνικής δράσης. Στα χρόνια της δικτατορίας γνώρισε τις διώξεις και την εξορία στη Γυάρο, τη Λέρο και τον Ωρωπό, πληρώνοντας προσωπικό τίμημα για τις ιδέες και τη δράση του.
Για πολλές δεκαετίες υπηρέτησε με συνέπεια το ΚΚΕ και το κομμουνιστικό κίνημα. Ως Γραμματέας του Κεντρικού Συμβουλίου της ΚΝΕ, μέλος επί σειρά ετών του Πολιτικού Γραφείου της Κεντρικής Επιτροπής του ΚΚΕ, αλλά και ως βουλευτής, δημοτικός και νομαρχιακός σύμβουλος, είχε μακρά και διακριτή παρουσία στους κοινωνικούς και πολιτικούς αγώνες και στη δημόσια ζωή της χώρας.
Ανεξάρτητα από τις πολιτικές και ιδεολογικές διαφορές που υπάρχουν μέσα στην Αριστερά, η συνέπεια μιας ολόκληρης ζωής στους αγώνες για τα δικαιώματα των εργαζομένων, τη δημοκρατία και την κοινωνική δικαιοσύνη αποτελεί παρακαταθήκη που αξίζει τον σεβασμό όλων μας.
Ο Σπύρος Χαλβατζής ανήκε σε μια γενιά αγωνιστών που κληροδότησαν μια Ελλάδα απαλλαγμένη από τη δικτατορία, ελεύθερη και τολμηρή απέναντι στην ιστορία της.
Ο ΣΥΡΙΖΑ-ΠΣ εκφράζει τα ειλικρινή του συλλυπητήρια στην οικογένεια και στους οικείους του, στους συντρόφους και τις συντρόφισσές του και στο Κομμουνιστικό Κόμμα Ελλάδας”.
https://www.facebook.com/plugins/post.php?href=https%3A%2F%2Fwww.facebook.com%2Fsyrizaofficial%2Fposts%2Fpfbid0B76K5YqEk8Jvg1F4cCkiEZVBE7vuz5D2iJEjQJwUQ1JL5yi11viKdfqEd3dvytzkl&show_text=true&width=500
Παπαδημούλης: Υπήρξε από τους κορυφαίους, για το ήθος και την σεμνότητα του
Το δικό του συγκινητικό αντίο στον Σπύρο Χαλβατζή είπε ο Δημήτρης Παπαδημούλης. Ο πρώην βουλευτής του ΣΥΡΙΖΑ και αντιπρόεδρος του ευρωκοινοβουλίου, παρότι σε διαφορετικό πολιτικό χώρο με τον εκλιπόντα, μίλησε με τα καλύτερα λόγια για τον Σπύρο Χαλβατζή.
Αναλυτικά:
“Μόλις πληροφορήθηκα με άφατη θλίψη, ότι ο Σπύρος Χαλβατζής, ιστορικό στέλεχος και μέλος της ηγεσίας του ΚΚΕ για δεκαετίες, έφυγε από την ζωή στα 79 του χρόνια.
Με τον σύντροφο Σπύρο συναντηθήκαμε στην κοινή δράση, μέσα από τις γραμμές του Συνασπισμού της Αριστεράς και της Προόδου την περίοδο 1988-1991.
Ήταν μια προσωπικότητα που ξεχώριζε. Σταθερός στις απόψεις του και μαχητικός, με σεβασμό προς την άλλη άποψη στους κόλπους της Αριστεράς, αυστηρός, αλλά ποτέ υβριστικός, προς του πολιτικούς του αντιπάλους.
Παρά το ότι οι δρόμοι μας χώρισαν το 1991, με την διάσπαση του ΚΚΕ και του πολυκομματικού Συνασπισμού, διατηρήσαμε με τον Σπύρο Χαλβατζή, στενούς δεσμούς φιλίας και αμοιβαίας εκτίμησης.
Είχα την τύχη και την τιμή να ξανασυναντηθούμε στην Βουλή την περίοδο 2009-2014 ως βουλευτές του ΚΚΕ και του ΣΥΡΙΖΑ.
Η έντονη πολιτική αντιπαράθεση εκείνης της περιόδου, δεν σκίασε ούτε στιγμή τους ισχυρούς ανθρώπινους δεσμούς μας.
Ο Σπύρος Χαλβατζής υπήρξε από τους κορυφαίους. Οχι μόνο για τις ικανότητες και την προσφορά του, αλλά και για το ήθος και την σεμνότητα του.
Εκφράζω την οδύνη μου για την απώλεια και τα συλληπητήρια μου προς την οικογένεια του και την ηγεσία του ΚΚΕ. Αντίο φίλε και σύντροφε Σπύρο!”
ΠΗΓΗ:/www.thetoc.gr/
