Η Δύναμη της Ζωής: «Ρωτάμε, ακούμε, δεν κρίνουμε» – Το μήνυμα της ψυχολόγου Γαβριέλας Σπίγγου στον topfm για την πρόληψη της αυτοκτονίας (ηχητικό)

Ακούστε εδώ:

Της Ρένας Βενιανάκη

Με μια ματιά:

Στόχος της δράσης: Η νέα πρωτοβουλία του Δήμου Ρόδου στοχεύει στην ενημέρωση των πολιτών και την έγκαιρη πρόληψη της αυτοκτονικότητας.
Πολυπαραγοντικό φαινόμενο: Η αυτοκτονική συμπεριφορά είναι σύνθετη και ενεργοποιείται από συνθήκες έντονης πίεσης, απώλειας, απόρριψης ή προϋπάρχουσας ψυχικής ευαλωτότητας.
Σιωπηλά σημάδια κινδύνου: Αλλαγές στον ύπνο, κοινωνική απομόνωση, ευερεθιστότητα, παραμέληση του εαυτού και φράσεις απόγνωσης αποτελούν σοβαρές προειδοποιήσεις.
Κατάρριψη του μύθου: Η άμεση και υποστηρικτική ερώτηση δεν δίνει ιδέες, αλλά προσφέρει ανακούφιση και ανοίγει δρόμο για αναζήτηση βοήθειας.

Η κλινική ψυχολόγος στο Κέντρο Κοινότητας του Δήμου Ρόδου Γαβριέλα Σπίγγου μίλησε στον TOP FM και τη Ρένα Βενιανάκη για τη νέα πρωτοβουλία δημόσιας υγείας του Δήμου Ρόδου και τη σημασία της έγκαιρης αναγνώρισης των προειδοποιητικών σημαδιών.

Μια Πρωτοβουλία για την Πρόληψη της Αυτοκτονίας

Ένα δύσκολο, αλλά εξαιρετικά σημαντικό ζήτημα, αυτό της πρόληψης της αυτοκτονίας, βρέθηκε στο επίκεντρο της συζήτησης του topfm με την κλινική ψυχολόγο Γαβριέλα Σπίγγου, με αφορμή τη νέα πρωτοβουλία δημόσιας υγείας του Δήμου Ρόδου «Η Δύναμη της Ζωής: Ενημέρωση που προστατεύει. Πρόληψη που ενώνει».

Οι Στόχοι της Δράσης και της Κινητοποίησης των Πολιτών

Η πρωτοβουλία έχει ως στόχο να ενισχύσει την ενημέρωση των πολιτών γύρω από την αυτοκτονικότητα και την αυτοκτονική συμπεριφορά, δίνοντας παράλληλα πρακτικές πληροφορίες για το πώς μπορεί να κινητοποιηθεί ένας άνθρωπος όταν αντιληφθεί ότι κάποιος στο οικογενειακό, φιλικό ή κοινωνικό του περιβάλλον βρίσκεται σε σοβαρή ψυχική δυσκολία.

Η Φύση του Ψυχικού Πόνου και της Ευαλωτότητας

Όπως εξήγησε η κ. Σπίγγου, η αυτοκτονική συμπεριφορά δεν αποτελεί ένα φαινόμενο που μπορεί να εξηγηθεί από μία και μόνο αιτία. Πρόκειται για ένα σύνθετο και πολυπαραγοντικό φαινόμενο, στο οποίο μπορεί να αλληλεπιδρούν ψυχολογικοί, βιολογικοί, οικογενειακοί, κοινωνικοί και περιβαλλοντικοί παράγοντες.

Ένας άνθρωπος μπορεί να κουβαλά για χρόνια ένα υπόβαθρο ψυχικής, βιολογικής ή οικογενειακής ευαλωτότητας, χωρίς αυτό να είναι απαραίτητα εμφανές στους γύρω του. Κάτω από συνθήκες έντονης πίεσης, απώλειας ή απόρριψης, αυτή η ευαλωτότητα μπορεί να ενεργοποιηθεί και να οδηγήσει σε μια κατάσταση έντονου ψυχικού πόνου.

«Η πρόληψη δεν πρέπει να περιμένει την οξεία κρίση», τόνισε χαρακτηριστικά η κλινική ψυχολόγος, υπογραμμίζοντας την ανάγκη έγκαιρης αναγνώρισης και παρέμβασης.

Τα «Σιωπηλά» Σημάδια που Δεν Πρέπει να Αγνοούμε

Ιδιαίτερη αναφορά έγινε στα προειδοποιητικά σημάδια που μπορεί να παρατηρήσει το περιβάλλον ενός ανθρώπου. Η κ. Σπίγγου διευκρίνισε ότι δεν εμφανίζουν όλοι οι άνθρωποι τα ίδια σημάδια, ωστόσο ορισμένες αλλαγές στη συμπεριφορά χρειάζονται ιδιαίτερη προσοχή, κυρίως όταν εμφανίζονται ξαφνικά ή σε συνδυασμό μεταξύ τους.

Στα σημάδια αυτά μπορεί να περιλαμβάνονται η απόσυρση και η απομόνωση, η απώλεια ενδιαφέροντος για δραστηριότητες που μέχρι πρότινος είχαν σημασία, οι αλλαγές στον ύπνο, η έντονη ευερεθιστότητα, η πτώση στη λειτουργικότητα, η παραμέληση του εαυτού και η αυξημένη χρήση αλκοόλ ή άλλων ουσιών. Ιδιαίτερη σημασία έχουν και φράσεις όπως «είμαι βάρος», «δεν αντέχω άλλο» ή «τίποτα δεν έχει νόημα», οι οποίες, όταν συνοδεύονται από άλλες αλλαγές, δεν θα πρέπει να περνούν απαρατήρητες.

Παράγοντες Κινδύνου και Κλινική Αξιολόγηση

Παράλληλα, οι ειδικοί εξετάζουν παράγοντες όπως το ατομικό και οικογενειακό ιστορικό, προηγούμενη απόπειρα αυτοκτονίας ή αυτοκτονικός ιδεασμός.

Καταρρίπτοντας τον Μύθο: «Αν Ρωτήσουμε, Δεν Βάζουμε την Ιδέα»

Ένα από τα βασικά μηνύματα της συνέντευξης αφορούσε έναν ιδιαίτερα διαδεδομένο μύθο: ότι αν κάποιος ρωτήσει έναν άνθρωπο εάν σκέφτεται την αυτοκτονία, μπορεί να του «βάλει την ιδέα».

«Αυτό είναι μύθος. Ρωτάμε», σημείωσε με έμφαση η κ. Σπίγγου. Όπως εξήγησε, η άμεση και υποστηρικτική ερώτηση δεν δημιουργεί αυτοκτονικές σκέψεις. Αντίθετα, μπορεί να δώσει στον άνθρωπο την ευκαιρία να μιλήσει για όσα βιώνει και ενδεχομένως να αποκαλύψει έναν πόνο που μέχρι εκείνη τη στιγμή κρατούσε μόνος του.

Μια απλή φράση όπως «Ανησυχώ για σένα», «Σε βλέπω πολύ πιεσμένο» ή «Έχεις σκεφτεί να κάνεις κακό στον εαυτό σου;» μπορεί να ανοίξει έναν δρόμο επικοινωνίας και αναζήτησης βοήθειας.