«Δύο παιδιά, δύο λαοί, μία μάχη για τη ζωή»: Ο Βασίλης Κινούς στον topfm για τη συγκλονιστική εικόνα στη ΜΕΘ της Ρόδου (ηχητικό)

Ακούστε εδώ:

Της Ρένας Βενιανάκη

Με μια ματιά:

Κοινή μάχη επιβίωσης: Ένας Ισραηλινός και ένας Παλαιστίνιος 23 ετών νοσηλεύονται με βαριές κακώσεις στη ΜΕΘ του Νοσοκομείου της Ρόδου.
Κατάρρευση των διαχωρισμών: Στο κρεβάτι του πόνου, εθνικότητες, σημαίες και θρησκείες χάνουν τη σημασία τους μπροστά στην εύθραυστη ανθρώπινη ζωή.
Ένωση στον πόνο: Έξω από τη μονάδα, οι δύο οικογένειες μοιράζονται την ίδια αγωνία, περιμένοντας μαζί ένα ελπιδοφόρο μήνυμα.
Μήνυμα ανθρωπισμού: Η σιωπηλή συνύπαρξη υπενθυμίζει ότι απέναντι στον θάνατο, η μόνη πλευρά που αξίζει είναι η πλευρά της ζωής.

ΣΤΗ ΜΕΘ ΤΗΣ ΡΟΔΟΥ, Ο ΠΟΛΕΜΟΣ ΣΙΩΠΑ

Ένας Ισραηλινός και ένας Παλαιστίνιος, δύο 23χρονα παιδιά, δίνουν μάχη για τη ζωή στα διπλανά κρεβάτια — «Εκεί δεν υπάρχουν σημαίες, θρησκείες και μίσος. Υπάρχει μόνο ο άνθρωπος» δηλώνει στον topfm ο εντατικολόγος Βασίλης Κινούς.

Μια συμβολική συνύπαρξη

Ρόδος. Δύο κρεβάτια. Δύο 23χρονοι. Ένας Ισραηλινός και ένας Παλαιστίνιος. Μια εικόνα που μοιάζει σχεδόν συμβολική, αλλά είναι απολύτως πραγματική. Στη Μονάδα Εντατικής Θεραπείας του Νοσοκομείου της Ρόδου, δύο νέοι άνθρωποι, που προέρχονται από δύο πλευρές μιας από τις πιο αιματηρές και διχαστικές συγκρούσεις του πλανήτη, βρίσκονται ο ένας δίπλα στον άλλον. Και δίνουν την ίδια μάχη. Τη μάχη για τη ζωή.

Χωρίς σημαίες και σύνορα

Ο εντατικολόγος και πρώην πρόεδρος των νοσοκομειακών γιατρών Ρόδου, Βασίλης Κινούς, περιέγραψε στον topfm και τη Ρένα Βενιανάκη τη συγκλονιστική αυτή εικόνα, η οποία, όπως είπε, έχει έναν ιδιαίτερα δυνατό συμβολισμό. Οι δύο 23χρονοι νοσηλεύονται με βαριές κρανιοεγκεφαλικές κακώσεις. Στα κρεβάτια της ΜΕΘ δεν υπάρχουν πλέον «Ισραηλινοί» και «Παλαιστίνιοι». Δεν υπάρχουν στρατόπεδα. Δεν υπάρχουν σύνορα. Δεν υπάρχουν σημαίες. Υπάρχουν δύο νέοι άνθρωποι που παλεύουν να κρατηθούν στη ζωή, εκεί όπου όλες οι διαφορές χάνουν τη σημασία τους.

Η ίδια αξία για κάθε ανάσα

Στη ΜΕΘ η ανθρώπινη ζωή έχει την ίδια αξία για όλους. Ο γιατρός που βρίσκεται καθημερινά δίπλα σε ανθρώπους οι οποίοι παλεύουν για την τελευταία τους ανάσα γνωρίζει καλύτερα από τον καθένα πόσο εύθραυστος είναι ο άνθρωπος. «Στο κρεβάτι του πόνου και κυρίως στη Μονάδα Εντατικής Θεραπείας δεν υπάρχουν πλέον διαφορές», είναι το ουσιαστικό μήνυμα του Βασίλη Κινούς. Γιατί εκεί, όταν όλα κρίνονται σε μια ανάσα, στην αντίδραση ενός οργανισμού, σε μια μικρή ένδειξη βελτίωσης, όσα έξω από το νοσοκομείο μοιάζουν τεράστια ξαφνικά μικραίνουν. Η εθνικότητα δεν έχει σημασία. Η θρησκεία δεν έχει σημασία. Η ιδεολογία δεν έχει σημασία. Το μίσος δεν έχει θέση. Μένουν η συμπόνια και η αλληλεγγύη.

Δύο οικογένειες περιμένουν το ίδιο θαύμα

Έξω από τη Μονάδα βρίσκονται οι οικογένειες και οι φίλοι των δύο νέων. Δύο οικογένειες που πιθανότατα δεν θα είχαν ποτέ φαντασει ότι οι δρόμοι τους θα συναντηθούν σε ένα νοσοκομείο της Ρόδου. Και όμως, σήμερα περιμένουν το ίδιο πράγμα. Ένα καλό νέο. Μια μικρή βελτίωση. Μια κίνηση. Ένα βλέμμα. Μια ελπίδα. Γιατί ο πόνος έχει έναν τρόπο να διαλύει όλα όσα οι άνθρωποι θεωρούν ότι τους χωρίζουν. Μια μάνα δεν σκέφτεται την εθνικότητα του παιδιού που βρίσκεται στο διπλανό κρεβάτι. Σκέφτεται μόνο το δικό της παιδί. Και μια οικογένεια που αγωνιά έξω από μια ΜΕΘ γνωρίζει καλύτερα από οποιονδήποτε ότι, μπροστά στην αγωνία για τη ζωή, ο άνθρωπος αναγνωρίζει τον άνθρωπο.

Το μάθημα από δύο κρεβάτια

Ίσως τελικά να μη χρειάζονται μεγάλα λόγια για την ειρήνη. Ίσως αρκούν δύο κρεβάτια μιας ΜΕΘ. Ένας Ισραηλινός. Ένας Παλαιστίνιος. Δύο παιδιά 23 ετών. Δύο οικογένειες που περιμένουν. Και μια ομάδα γιατρών και νοσηλευτών που παλεύει για να κρατήσει και τους δύο στη ζωή. Η εικόνα αυτή δεν χρειάζεται πολιτική ανάλυση. Δεν χρειάζεται να πάρει κανείς θέση υπέρ του ενός ή του άλλου. Έχει τη δική της φωνή. Γιατί όταν η ζωή κινδυνεύει, ο άνθρωπος δεν έχει εθνικότητα. Έχει μόνο μια καρδιά που χτυπά. Και μια ζωή που πρέπει να σωθεί.

Η ευχή για τη ζωή

Ας ευχηθούμε και στους δύο 23χρονους να βγουν νικητές από αυτή τη δύσκολη μάχη. Να αφήσουν πίσω τους τα κρεβάτια της ΜΕΘ. Να επιστρέψουν στις οικογένειές τους. Να ξανασταθούν στα πόδια τους. Να συνεχίσουν τη ζωή τους. Και ίσως κάποτε, όταν όλα αυτά θα έχουν περάσει, να θυμόμαστε αυτή την εικόνα από τη Ρόδο όχι ως μια παράξενη σύμπτωση, αλλά ως μια υπενθύμιση του αυτονόητου που τόσο συχνά ξεχνάμε: Μπροστά στον θάνατο, η μόνη πλευρά που έχει πραγματικά σημασία είναι η πλευρά της ζωής.