Γ. Νικητιάδης από Μουσείο Προσφυγικού Ελληνισμού: «Δεν υπάρχουν χαμένες πατρίδες. Υπάρχουν αλησμόνητες πατρίδες»
Στην επίσκεψη της Ειδικής Μόνιμης Επιτροπής Ελληνισμού της Διασποράς στο Μουσείο Προσφυγικού Ελληνισμού, στο Κέντρο Αθλητισμού Μνήμης & Πολιτισμού «Αγιά Σοφιά» στη Νέα Φιλαδέλφεια, παραβρέθηκε χθες, Τρίτη 9 Ιουνίου 2026, ο Βουλευτής Δωδεκανήσου του ΠΑΣΟΚ, τ. Υφυπουργός Πολιτισμού – Τουρισμού και Α’ Αντιπρόεδρος της Επιτροπής, Γιώργος Νικητιάδης.
Τα μέλη της Επιτροπής ξεναγήθηκαν στη μόνιμη συλλογή του Μουσείου, όπου φυλάσσονται ιστορικά τεκμήρια, κειμήλια και προσωπικές μνήμες του προσφυγικού ελληνισμού από τη Μικρά Ασία, τον Πόντο και την Ανατολική Θράκη.
Κατά τη διάρκεια της επίσκεψης, ο κ. Νικητιάδης στάθηκε ιδιαιτέρως στον χαρακτήρα του Μουσείου ως ζωντανού χώρου μνήμης. Όπως σημείωσε, η προσφυγική εμπειρία αποτυπώνεται στα αντικείμενα της καθημερινής ζωής, στις οικογενειακές αφηγήσεις, στα τραγούδια, στις φωτογραφίες, στις εικόνες, στα υφάσματα, στα έπιπλα και στις μικρές προσωπικές μαρτυρίες που διασώθηκαν από γενιά σε γενιά, και όχι μόνο στα επίσημα ιστορικά γεγονότα, έτσι όπως αυτά έχουν καταγραφεί.
Παράλληλα, ο Βουλευτής Δωδεκανήσου υπογράμμισε ότι τα Δωδεκάνησα γνώρισαν από κοντά τον προσφυγικό ελληνισμό, καθώς στα νησιά εγκαταστάθηκαν οικογένειες από τη Μικρά Ασία και τον Πόντο, οι οποίες ενσωματώθηκαν δημιουργικά στις τοπικές κοινωνίες, κρατώντας συγχρόνως άσβεστη τη μνήμη των τόπων καταγωγής τους. Ο ίδιος αναφέρθηκε στους ανθρώπους αυτούς με προσωπική συγκίνηση, σημειώνοντας ότι μεγάλωσε και έζησε δίπλα σε οικογένειες προσφύγων, σε φίλους, σε παιδιά και εγγόνια ανθρώπων που μετέφεραν μαζί τους όχι μόνο τον πόνο του ξεριζωμού, αλλά και έναν ολόκληρο πολιτισμό.
Μετά την ολοκλήρωση της επίσκεψης, ο κ. Νικητιάδης προέβη στην ακόλουθη δήλωση:
«Η επίσκεψη στο Μουσείο Προσφυγικού Ελληνισμού ήταν για μένα μία βαθύτατα συγκινητική εμπειρία. Πρόκειται για ένα πολύ σημαντικό Μουσείο, ένα αληθινό σκίρτημα της μνήμης. Εδώ ο επισκέπτης στέκεται με δέος μπροστά σε ζωές, σε οικογένειες, σε σπίτια που άδειασαν, σε ανθρώπους που ξεκίνησαν πάλι από την αρχή και κατόρθωσαν να μετατρέψουν την οδύνη και τον ξεριζωμό σε δημιουργία.
Ως Δωδεκανήσιος, έχω ζήσει από κοντά ανθρώπους με ρίζες από τη Μικρά Ασία και τον Πόντο. Έχω φίλους παιδιά προσφύγων, ανθρώπους που μεγάλωσαν με αφηγήσεις για τη Σμύρνη, το Αϊβαλί, την Τραπεζούντα, την Πόλη, τις γειτονιές και τα σπίτια που έμειναν πίσω. Αυτές οι αφηγήσεις δεν ήταν ποτέ για μένα κάτι μακρινό. Ήταν κομμάτι της ζωής μας, της γλώσσας μας, της μουσικής μας, του τρόπου με τον οποίο οι άνθρωποι κρατούν όρθια την ταυτότητά τους».
