Η απώλεια του Γιάννη Περάκη και ο συγκινητικός αποχαιρετισμός του Στέργιου Χατζηπαπάκη

Συγκινεί και θυμίζει άλλες εποχές της αυτοδιοικησης με το κείμενο του ο τ.προιστάμενος της ΤΕΔΚ Δωδεκανήσου και ΠΕΔ Νοτίου Αιγαίου κ. Στέργιος Χατζηπαπάκης. Είναι ένα κείμενο αποχαιρετισμού  για τον Γιάννη Περάκη που έφυγε από τη ζωή και απολογισμού μιας ολόκληρης πορείας στον πρώτο βαθμό της αυτοδιοίκησης.  Το κείμενο έχει ως εξής:

Ενας απολογισμός

Το τηλέφωνο μου κτύπησε πριν λίγες μέρες, ένα κακό προαίσθημα, ο Γιάννης έφυγε…..ήταν το περιεχόμενο του.

Αμέσως άρχισαν να ξετυλίγονται εικόνες στο μυαλό μου, καταιγιστικές σαν κινηματογραφική ταινία μπροστά στα μάτια μου. Πίσω στο μακρινό 1989 όταν νέος εγώ που αναζητούσε δουλειά, πέρασα την πόρτα της Τοπικής Ενωσης Δήμων και Κοινοτήτων Δωδεκανήσου (ΤΕΔΚΔ) για μια προκήρυξη που αφορούσε την πρόσληψη επιστημονικού προσωπικού. Εκεί συνάντησα για πρώτη φορά τον Γιάννη τον Περάκη, έναν νέο άνθρωπο, ο οποίος μου είπε με ευγένεια ότι μπορώ να καταθέσω την αίτηση μου για να κριθεί από την επιτροπή προσλήψεων. Μου σύστησε και την μετέπειτα συνάδελφο μου μια νέα κοπέλα την Σπυριδούλα Βασιλάκη. Τα πράγματα κύλησαν γρήγορα, παρουσιάσθηκα στην επιτροπή και εκεί γνώρισα για πρώτη φορά πρόσωπα άγνωστα σε μένα, με τα οποία θα πορευόμουν στον εργασιακό μου βίο. Τον Δήμαρχο Ρόδου Σάββα Καραγιάννη, τον Δήμαρχο Κω Κώστα Καΐσερλη, τον Δήμαρχο Λειψών Μπεννέτο Σπύρου,τον συγχωρεμένο Δήμαρχο Μιχάλη Ζαΐρη από την Κάλυμνο,τους κοινοτάρχες (συγχωρεμένους πλέον) Βασίλη Διάκουλα από την Λίνδο και Στέφανο Δημητρά από τη Σορωνή, τον Φίλιππο Αντωναρά από το Γεννάδι, τον Πέτρο Μανωλάκη από τον Εμπωνα, τον Γιάννη Μαριεττή από τις Φάνες κ.α. που δεν μπορώ να τους ανακαλέσω στην μνήμη μου. Αργότερα προστέθηκαν σ’ αυτούς και άλλοι όπως ο μετέπειτα Δήμαρχος Ρόδου Μάνος Κόκκινος, ο Δήμαρχος Γιώργος Γιαννόπουλος, ο Στέλιος Ρηνιού από την Καλλιθέα (για χρόνια Γενικός Γραμματέας της ΤΕΔΚΔ) όπως επίσης ο συγχωρεμένος ο Βασίλης Σταυριανός από το Παραδείσι, ο Δήμαρχος Πανορμίτης Κονταράτος από την Αστυπάλαια,ο Δήμαρχος Δημήτρης Διακομιχάλης από την Κάλυμνο, ο συγχωρεμένος ο Γαληνός Φλάσκος από το Πυλί της Κω, ο Δήμαρχος ο Μιχάλης Κορδίνας από την Κρεμαστή τελευταίος Πρόεδρος της ΤΕΔΚΔ πριν την κατάργηση της, ο Γιώργος ο Θαρρενός από την Λίνδο, ο Μανώλης ο Σαββής από τη Νότια Ρόδο, ο Γιάννης ο Ιατρίδης από την Καλλιθέα κ.α. Ολοι τους άνθρωποι που προσέφεραν στον τόπο τους, με αγάπη και πάθος για τα νησιά μας, ο καθένας με τον τρόπο του και τα ιδιαίτερα χαρακτηριστικά του.

Αυτό ήταν το καινούργιο μου σύμπαν που το πορεύτηκα με επικεφαλής στην υπηρεσία ως προϊστάμενο τον Γιάννη τον Περάκη. Έναν άνθρωπο που έφαγε την ζωή με το κουτάλι δουλεύοντας σε διάφορες δουλειές ακόμη και σε οικοδομές, πριν να προσληφθεί στην νεοσύστατη τότε ΤΕΔΚΔ την οποία οργάνωσε στα πρώτα της βήματα από το μηδέν. Εκείνος μου εξήγησε τις διαδικασίες λειτουργίας της υπηρεσίας και της Τοπικής Αυτοδιοίκησης αλλά και πώς να ισορροπώ ανάμεσα στα θέλω των αιρετών και τις δυνατότητες της υπηρεσίας.

Έτσι πορευθήκαμε μαζί του και με τους υπόλοιπους συναδέλφους στους οποίους προστέθηκαν στην πορεία η Ελέγκω Παναγή (μετέπειτα Δήμαρχος Χάλκης), ο νομικός σύμβουλος δικηγόρος παρ΄Αρείω Πάγω ο Νίκος ο Πέρος, η Ειρήνη Λαθουράκη και ο Γιάννης ο Μπαλάς, για πάνω από είκοσι χρόνια μέχρι την συνταξιοδότηση του Περάκη, το 2011, που ήταν και η τελευταία χρονιά λειτουργίας της ΤΕΔΚΔ πριν μετατραπεί σε Περιφερειακή Ενωση Δήμων Νοτίου Αιγαίου με την ΤΕΔΚ Κυκλάδων στα πλαίσια των αναδιαρθρώσεων του προγράμματος <<Καλλικράτης>>. Σαν μια οικογένεια.

Στην δεκαετία του 1990 ζήσαμε με τον Γιάννη τον Περάκη γεγονότα σταθμούς για την Τοπική Αυτοδιοίκηση τόσο στον τόπο μας όσο και σε εθνικό επίπεδο. Ανακαλώ στη μνήμη μου τους αγώνες του Δημάρχου Ρόδου του Μάνου Κόκκινου για την διατήρηση του Δημοτικού Φόρου Δωδεκανήσου (τον καταργούσε η νομοθεσία της Ευρωπαϊκής Ένωσης στα πλαίσια των κανόνων ανταγωνισμού), με τα αλλεπάλληλα ταξίδια μας στην Αθήνα στα Υπουργεία Οικονομικών και Εσωτερικών,τις αμέτρητες συνεδριάσεις του Δ.Σ. και τις Γενικές Συνελεύσεις προκειμένου να μην χαθούν τα έσοδα για την Τοπική Αυτοδιοίκηση. Τους αγώνες του Δημάρχου για το <<Ακταίον>>

και το ξενοδοχείο των <<Ρόδων>> για να περιέλθουν στον Δήμο Ρόδου. Επίσης την επιμονή και τον σχεδιασμό του Δημάρχου Κόκκινου για την ίδρυση και λειτουργία από το 1994 μέχρι σήμερα της Αναπτυξιακής Δωδεκανήσου Α.Ε(ΑΝ.ΔΩ Α.Ε) η οποία έφερε και διαχειρίστηκε στον νομό πολλά εκατομμύρια ευρώ από ευρωπαϊκά προγράμματα.

Αργότερα επί Δημάρχου Ρόδου και Προέδρου της ΤΕΔΚΔ του Γιώργου του Γιαννόπουλου μετά τις καταστροφικές μεγάλες πυρκαγιές στη Ρόδο το 1996 αλλά και στα άλλα νησιά, την σύσταση και λειτουργία της Εταιρίας Πρόληψης Φυσικών Καταστροφών (ΕΤΑΙ.ΠΡΟ.ΦΥ.ΚΑ) η οποία ήταν και η μεγάλη αγάπη και αδυναμία του Γιάννη. Από την αρχή έγινε το πάθος του και τον θυμάμαι να έχει ατελείωτες συζητήσεις και αγωνία για την οργάνωσή της και την λειτουργία της με τον τότε Διοικητή της Πυροσβεστικής τον Σταύρο Παραλούση, τον Πρόεδρο των εργαζομένων τον Νίκο τον Ρεσβάνη και τα άλλα παιδιά της εταιρίας. Πόσα πυροσβεστικά οχήματα χρειαζόμαστε, τι τύπου, πόσα πυροφυλάκια κ.λ.π. Ήταν μία πρωτοπόρα πρωτοβουλία της Τοπικής Αυτοδιοίκησης σε πανελλαδικό επίπεδο, υποστηρικτική της Πυροσβεστικής Υπηρεσίας με άριστα αποτελέσματα.

Θυμάμαι την χαρά του Γιάννη μόλις ολοκληρώσαμε τις πρώτες προμήθειες ελαφρών πυροσβεστικών οχημάτων. Χαιρόταν σαν να ήταν δικά του. Ακόμη θυμάμαι αργότερα την αγωνία του να υπάρχουν χρήματα για την συντήρηση και την καλή λειτουργία τους, την συμπλήρωση και με άλλα βαρέα οχήματα, τον εξοπλισμό και τα εργαλεία του προσωπικού. Φρόντιζε να μην λείπει τίποτα. Κάποια από αυτά βρίσκονται ακόμη εν λειτουργία σε κάποιους Δήμους.

Εκείνη την εποχή υπήρξαν και άλλες πρωτοβουλίες στις οποίες συμμετείχε η ΤΕΔΚΔ επί προεδρίας Γιώργου Γιαννόπουλου που αφορούσαν κοινωνικές και αθλητικές δομές και δράσεις, όπως τον σύλλογο για την στήριξη των ΑΜΕΑ, το χειροτεχνικό κέντρο Ρόδου, τα Island Games με την συμμετοχή αθλητών της Δωδ/σου στους αγώνες των νησιών της Ευρωπαϊκής Ενωσης κ.α.

Τις πιο έντονες αναμνήσεις από εκείνη την δεκαετία αλλά και την επόμενη, τις έχω από τα μεγάλα ετήσια συνέδρια της ΤΕΔΚΔ που γινόντουσαν σε διάφορα νησιά της Δωδεκανήσου, την Νίσυρο,την Τήλο, την Λέρο, τη Σύμη, την Κάρπαθο, την Κάσο, την Κάλυμνο, την Πάτμο, τους Λειψούς, το Καστελλόριζο αλλά και την Κύπρο.

Ήταν σημαντικό γεγονός για τον νομό, με συμμετοχή αιρετών, βουλευτών της Δωδ/σου, Νομαρχών, Περιφερειαρχών, Υπουργών, δημοσιογράφων και υπηρεσιακών παραγόντων. Συμμετοχή περίπου 250-300 ατόμων για τα οποία έπρεπε να εξασφαλιστούν διαμονή και διατροφή καθώς και μετακινήσεις, πράγμα καθόλου εύκολο με τις συνθήκες εκείνης της εποχής, με αποτέλεσμα ο Γιάννης να είναι πάντα αγχωμένος μέρες πριν, με τη σκέψη να συντονίσει και να φέρει εις πέρας όλο αυτό το εγχείρημα. Να ετοιμαστούν έγκαιρα οι φάκελλοι των συμμετεχόντων με εισηγήσεις, υποστηρικτικό υλικό, θεματολογία και πρόγραμμα συνεδρίου. Επίσης να εξασφαλισθεί η αίθουσα του συνεδρίου και η κάλυψη των εξόδων του. Θυμάμαι να είμαστε κάποιες φορές όλοι μαζί μέχρι τα μεσάνυχτα και να ετοιμάζουμε το υλικό μέχρι την τελευταία στιγμή.

Ανακαλώ στην μνήμη μου τις φλογερές διεκδικητικές ομιλίες των αιρετών της εποχής για τις υποδομές υγείας, παιδείας, έργων υποδομής, συγκοινωνιών και απομόνωσης των νησιών, προσωπικού και στελέχωσης των οργανισμών τοπικής αυτοδιοίκησης, τα οικονομικά τους κ.α. Επίσης τις τοποθετήσεις των βουλευτών της εποχής, του Κοσμά Σφυρίου, του Αριστοτέλη Παυλίδη, του Κώστα Σκανδαλίδη, του Τάσου Καραμάριου, του Γιώργου Νικητιάδη, της Μίκας Ιατρίδη. Τους Νομάρχες Γιάννη Μαχαιρίδη, Γιάννη Χαραλαμπόπουλο, Γιάννη Παρασκευά να τοποθετούνται και αυτοί.

Στα συνέδρια αυτά μας συνόδευε όλο το βαρύ πυροβολικό των δημοσιογράφων του νομού, η Ελένη η Γλεντή, ο Γιώργος Ζαχαριάδης, ο Λουκάς και ο Μιχάλης Μαστής, ο Σπύρος Παγκάς, ο πατήρ και ο υιός Αθανασίου, ο Θανάσης Καραναστάσης, η Ρένα Βενιανάκη, ο Βασίλης ο Χαλκίτης με τις κάμερές του, ο Θάνος Μυστιλόγλου με τις κάμερες του επίσης, ο Χρήστος ο Μυστιλιάδης και οι νεώτεροι, Μαρία Κυπριώτη, Κυριακή Πετρίδη, Χριστίνα Μέγα, Μαριέττα Γαβριλιώτη κ.α.

Ο Γιάννης πάντα εκεί κρατώντας σφιχτά στο χέρι του το βαλιτσάκι με τα έγγραφα και τα οικονομικά στοιχεία του συνεδρίου να τρέχει πάνω κάτω για να επιλύσει απρόβλεπτα προβλήματα της τελευταίας στιγμής για να μείνουν όλοι ευχαριστημένοι.

Θα αναφερθώ σε 3 από αυτά τα συνέδρια που έμειναν έντονα χαραγμένα στη μνήμη μου και δείχνουν το θάρρος, την τόλμη αλλά και την ευαισθησία των ανθρώπων της Δωδεκανήσου.

Αρχές της δεκαετίας του 1990 συγκεκριμένα τέλη Νοεμβρίου του 1992, συνέδριο στη Νίσυρο. Πλησιάζουμε εν μέσω θυελλωδών ανέμων και καταιγίδας με το πλοίο της ΔΑΝΕ <<ΚΑΜΙΡΟΣ>> στο λιμάνι στις 1 η ώρα μετά τα μεσάνυχτα. Πληροφορούμαστε ότι το πλοίο δεν μπορεί να δέσει στο λιμάνι. Γιάννη τι θα κάνουμε; Όλοι αναστατωμένοι. Ο Δήμαρχος Μάνος Κόκκινος μας φέρνει το μήνυμα. Το λιμεναρχείο μας ενημέρωσε ότι θα έλθουν οι ψαράδες με τις λάντζες τους να μας βγάλουν στο λιμάνι. Μην φοβάστε, θα έρθουν από το πλάι του πλοίου για να μην υπάρξει κάποιο ατύχημα στον καταπέλτη. Πράγματι σε λίγη ώρα σαν φαντάσματα κάτω από το φως των αστραπών εμφανίστηκαν οι λάντζες, προσέγγισαν το πλοίο στο πλάι και από τους μικρούς πλαϊνούς καταπέλτες άρχισαν να επιβιβάζουν τους συνέδρους. Ο Γιάννης τυλιγμένος με το αδιάβροχό του μέσα στη λάντζα κρατώντας σφιχτά στο χέρι του το βαλιτσάκι του προστατεύοντας το από την βροχή. Ένα σκηνικό απόκοσμο σαν σκηνές από ταινία. Η επιστροφή μας το ίδιο περιπετειώδης με ανέμους 7-8 μποφόρ ήρθε το <<ΝΗΣΟΣ ΚΑΛΥΜΝΟΣ>> να μας πάρει με τους ναυτικούς του σαν κασκαντέρ πάνω στον καταπέλτη να το δένουν στο λιμάνι και να μας βοηθούν να επιβιβαστούμε. Ο καπετάνιος ταχυδακτυλουργός μας έφερε πίσω με ασφάλεια.

Συνέδριο στην Κύπρο το 1997 αρχές Δεκεμβρίου μετά από απόφαση του Διοικητικού Συμβουλίου για στήριξη των αδελφών Κυπρίων και σύσφιξη των σχέσεων των τοπικών αυτοδιοικήσεων μας. Το πρόγραμμα προβλέπει επίσκεψη στο σπίτι του αδικοσκοτωμένου Τάσου Ισαάκ. Πηγαίνουμε σε ένα ταπεινό λίγο υπερυψωμένο σπίτι κοντά σε συρματοπλέγματα που χωρίζουν την Κύπρο.

Ανεβαίνουμε μια μικρή σκάλα, μπροστά το Διοικητικό Συμβούλιο με επικεφαλής τον Δήμαρχο και Πρόεδρο της ΤΕΔΚΔ Γιώργο Γιαννόπουλο. Μπαίνουμε σε ένα μικρό σκοτεινό σαλονάκι. Μας υποδέχεται μια νέα μαυροφορεμένη κοπέλα η σύζυγος του Ισαάκ κρατώντας στην αγκαλιά της ένα μωρό. Την κόρη του Ισαάκ η οποία έμελλε να μην γνωρίσει ποτέ τον πατέρα της. Ο Γιώργος Γιαννόπουλος αρχίζει να μιλάει προς την χήρα του Ισαάκ και τους λίγους συγγενείς που είναι δίπλα της. Ενα ρίγος μας διαπερνάει και βουρκώνουμε όλοι. Ο Γιάννης δίπλα μου συγκινημένος και βουρκωμένος κι αυτός.

Το 2001 αποφασίζει το διοικητικό συμβούλιο να γίνει το ετήσιο συνέδριο στο Καστελόριζο και να προσκαλέσουμε και τον Πατριάρχη Βαρθολομαίο με τις ιδιαίτερες ευαισθησίες που έχει για θέματα προστασίας περιβάλλοντος που ήταν και το κύριο θέμα του συνεδρίου. Δύσκολο εγχείρημα καθότι μακρινό το νησί με λίγα δρομολόγια πλοίων και λίγα καταλύματα τότε για διαμονή τόσων ατόμων. Ο Γιάννης πάλι αγχωμένος πώς θα καταφέρουμε να το διοργανώσουμε και με τέτοιον σημαντικό προσκαλεσμένο. Πρέπει να γίνουν όλα άψογα. Αποφασίζουμε να ναυλώσουμε για τον πηγαιμό μας το καταμαράν <<Δωδεκάνησος express>> για να διευκολύνουμε τους συνέδρους. Όλα έτοιμα.

Αρχές Νοεμβρίου πάλι και ο καιρός ευμετάβλητος. Πηγαίνουμε στο λιμάνι της <<Κολόνας>> στη Ρόδο για την αναχώρηση μας, 250 περίπου σύνεδροι και συνοδοί. Μας ανακοινώνεται τότε από το λιμεναρχείο ότι έχει εκδοθεί απαγορευτικό απόπλου λόγω θυελλωδών ανέμων 8 μποφόρ στη θάλασσα προς Καστελόριζο. Ο Γιάννης σε υπερδιέγερση βημάτιζε νευρικά πάνω κάτω, τι θα κάνουμε τώρα; Θα ακυρώσουμε το συνέδριο; Ο Πατριάρχης θα πάει αύριο χωρίς να είμαστε εκεί; Αφού περιμέναμε κάμποση ώρα με τον εκνευρισμό, τις διαβουλεύσεις και την αγωνία στο κατακόρυφο έρχεται ο Στέλιος ο Ρηνιού ο Γραμματέας της ΤΕΔΚΔ και μας λέει ότι υπάρχει μια ενημέρωση από το λιμεναρχείο ότι πιθανόν να έχουμε μια βελτίωση του καιρού τις πρώτες απογευματινές ώρες και να γίνει άρση του απαγορευτικού. Πράγματι μόλις άρχισε να σουρουπώνει κατά τις 5 το απόγευμα έγινε άρση του απαγορευτικού και μας επέτρεψαν τον απόπλου. Το ταξίδι βέβαια ήταν δύσκολο λόγω της προηγηθείσας κακοκαιρίας και της θαλασσοταραχής και για 5-6 ώρες το καταμαράν χόρευε στα κύματα μέσα στη νύχτα. Φθάσαμε αργά το βράδυ και εκεί μας περίμενε άλλη μια δυσάρεστη έκπληξη. Έβρεχε καταρρακτωδώς και δεν μπορούσαμε να ξεμυτίσουμε από το πλοίο να πάμε στα δωμάτια μας. Τελικά όταν κόπασε κάπως η βροχή αποβιβαστήκαμε και η άλλη μέρα ήταν ηλιόλουστη. Ήρθε ο Πατριάρχης, όλα πήγαν καλά και μας έμεινε μόνο η αγωνία. Ήταν ένα από τα πιο επιτυχημένα και ιστορικά συνέδρια της ΤΕΔΚΔ.

Με τον Γιάννη τον Περάκη ζήσαμε και τις 2 μεγάλες μεταρρυθμίσεις της τοπικής αυτοδιοίκησης σε εθνικό επίπεδο,τις συνενώσεις των ΟΤΑ πρώτα με το πρόγραμμα <<Καποδίστριας>> το 1997 και μετά με το πρόγραμμα <<Καλλικράτης>> το 2010. Έκτακτες συνεδριάσεις του Δ.Σ, έκτακτα αλλεπάλληλα συνέδρια, καβγάδες και αντεγκλήσεις μεταξύ των αιρετών, αλλά και με τα υπουργικά

στελέχη που ερχόντουσαν για να τους πείσουν ότι είναι προς όφελος της τοπικής αυτοδιοίκησης. Περιοδείες στα νησιά και ημερίδες ενημέρωσης μέσα σε τεταμένο κλίμα. Τελικά με την καθοδήγηση του ορθολογιστή και ακριβολόγου υπουργού Εσωτερικών Αλέκου Παπαδόπουλου στο πρόγραμμα <<Καποδίστριας>> και του υπουργού Γιάννη Ραγκούση στο πρόγραμμα

<<Καλλικράτης>> έγιναν όσα προγραμματίστηκαν από την πολιτεία και έτσι έχουμε την σημερινή μορφή της αυτοδιοίκησης των Δήμων και των Περιφερειών. Μεγάλη συμβολή στο αποτέλεσμα αυτό είχε και η Ελληνική Εταιρία Ανάπτυξης και Αυτοδιοίκησης η γνωστή Ε.Ε.Τ.Α.Α που με τα στελέχη της παρείχε την τεχνική στήριξη.

Παράλληλα με τα παραπάνω η ΤΕΔΚΔ στην δεκαετία του 1990 και του 2000 παρείχε γραμματειακή υποστήριξη στο ίδρυμα υποτροφιών Δωδεκανήσου υπεύθυνος του οποίου ήταν ο κορυφαίος οικονομολόγος, μελετητής και ερευνητής της Δωδεκανήσου Δρ. Μιλτιάδης Λογοθέτης ο οποίος έφυγε από κοντά μας πριν λίγες μέρες πλήρης ημερών. Χρηματοδότησε στα πλαίσια των δυνατοτήτων του προϋπολογισμού τις εκδόσεις με επιστημονικά και ιστορικά συγγράμματα των κορυφαίων μελετητών του νομού κ.κ Μιλτιάδη Λογοθέτη, Μανώλη Μακρή, Κώστα Σκανδαλίδη τ.Αντιδημάρχου Ρόδου, Θεοφάνη Μπογιάνου, της Στέγης γραμμάτων και τεχνών Δωδ/σου κ.α.

Μαζί με τον Γιάννη είχαμε την χαρά να γνωρίσουμε όλους αυτούς τους αξιόλογους ανθρώπους οι οποίοι άφησαν και αφήνουν το στίγμα τους και το έργο τους στη Δωδεκάνησο.

Αυτό ήταν το περίγραμμα όσων ζήσαμε με τον Γιάννη Περάκη έναν καλό άνθρωπο, έναν καλό συνάδελφο, έναν άνθρωπο της διπλανής πόρτας φιλότιμο και καλό φίλο αυτά τα είκοσι και πλέον χρόνια που περάσαμε μαζί.

Τώρα που έφυγε για το μεγάλο ταξίδι τον αποχαιρετούμε με αγάπη και οδύνη.

Εκ μέρους όλων των πρώην συναδέλφων του εκφράζουμε την λύπη μας για την απώλεια του στην οικογένεια του, την γυναίκα του την Δέσποινα, την κόρη του Αθανασία και τους δύο γιούς του τον Γιώργο και τον Μιχάλη, με τις οικογένειες τους.

Στέργιος Χατζηπαπάκης

τ.προϊστάμενος ΤΕΔΚΔ και ΠΕΔ Νοτίου Αιγαίου

 Πηγή:www.dimokratiki.gr