Αρ. Μιαούλης στον topfm: «Η Δικαιοσύνη με δικαίωσε – Ο Δήμος Ρόδου πρέπει να πληρώσει 4.350 ευρώ» (ηχητικό)

Ακούστε εδώ:

Της Ρένας Βενιανάκη

Με μια ματιά:

• Δικαστική δικαίωση: Το Διοικητικό Πρωτοδικείο Ρόδου επιδίκασε αποζημιώση 4.350 ευρώ στον δημοσιογράφο Αριστείδη Μιαούλη για καταστροφή οχήματος από πτώση δέντρου.
• Προληπτική ευθύνη: Η απόφαση-σταθμός ορίζει ότι οι Δήμοι οφείλουν να κάνουν επιστημονικούς ελέγχους στα δέντρα για την ασφάλεια των κοινόχρηστων χώρων.
• Δημοτικό «αυτογκόλ»: Η Υπηρεσία Πρασίνου αρνιόταν την υπαιτιότητα, ενώ η Νομική Υπηρεσία είχε εισηγηθεί εγγράφως αποζημίωση, καταρρίπτοντας την υπερασπιστική γραμμή του Δήμου.
• Μήνυμα διεκδίκησης: Η διετής «οδύσσεια» αναδεικνύει την ανάγκη για εξωδικαστικούς συμβιβασμούς και προτρέπει τους πολίτες να διεκδικούν πάντα τα νόμιμα δικαιώματά τους.

Δικαίωση δημοσιογράφου για πτώση δέντρου: Απόφαση-«καταπέλτης» για την προληπτική ευθύνη του Δήμου Ρόδου

Δύο χρόνια μετά την καταστροφή του οχήματος και την άρνηση του Δήμου να τον αποζημιώσει, η Δικαιοσύνη δικαίωσε τον δημοσιογράφο – «Η πτώση του δέντρου δεν ήταν ατυχία, ήταν συνέπεια της αδράνειας», υποστηρίζει.

Με μια απόφαση που βάζει στο επίκεντρο την ευθύνη των δήμων για την ασφάλεια των κοινόχρηστων χώρων, το Διοικητικό Πρωτοδικείο Ρόδου δικαίωσε τον δημοσιογράφο Αριστείδη Μιαούλη, επιδικάζοντάς του συνολική αποζημίωση ύψους 4.350 ευρώ για τη ζημιά που υπέστη το αυτοκίνητό του από την πτώση δέντρου σε δημοτικό χώρο.

Η υπόθεση χρειάστηκε περίπου δύο χρόνια για να φτάσει στην τελική της δικαστική κρίση, ενώ, όπως ανέφερε ο ίδιος μιλώντας στον topfm και τη Ρένα Βενιανάκη, θα μπορούσε να είχε λυθεί πολύ νωρίτερα, εάν ο Δήμος είχε επιλέξει να τον αποζημιώσει εξαρχής.

4.350 ευρώ η αποζημίωση – Μέσα και η ηθική βλάβη

Το ποσό που επιδικαστηκε ανέρχεται συνολικά σε 4.350 ευρώ και περιλαμβάνει, σύμφωνα με τον κ. Μιαούλη, την αποζημίωση για τη ζημιά στο όχημα, χρηματική ικανοποίηση για την ηθική βλάβη, καθώς και έξοδα στα οποία υποβλήθηκε κατά τη διάρκεια της υπόθεσης. Όπως ανέφερε, πρόκειται περίπου για το ποσό που ανέμενε εξαρχής ως αποζημίωση, γεγονός που, όπως υποστήριξε, καθιστά ακόμη πιο δύσκολο να κατανοηθεί γιατί χρειάστηκε να ακολουθηθεί μια τόσο μακρά και επίπονη διαδικασία.

«Θα μπορούσε ο Δήμος να είχε τελειώσει την υπόθεση από την αρχή»

Ο δημοσιογράφος υποστήριξε ότι η δημοτική αρχή θα μπορούσε να είχε δώσει την αποζημίωση και να είχε κλείσει την υπόθεση χωρίς να οδηγηθεί στις δικαστικές αίθουσες. Αντί γι’ αυτό, όπως περιέγραψε, χρειάστηκε να περάσει από διαφορετικές δημοτικές υπηρεσίες, αναζητώντας λύση χωρίς αποτέλεσμα. «Μια οδύσσεια κανονική», ήταν το χαρακτηριστικό σχόλιο που έκανε αναφερόμενος στην προσπάθειά του να βρει άκρη μέσα στις υπηρεσίες του Δήμου.

Το «αυτογκόλ» του Δήμου: Άλλα έλεγε η Υπηρεσία Πρασίνου, άλλα η Νομική Υπηρεσία

Ιδιαίτερο ενδιαφέρον παρουσιάζει, σύμφωνα με τον Αριστείδη Μιαούλη, η διαφορετική στάση που τήρησαν οι υπηρεσίες του Δήμου. Από τη μία πλευρά, η Υπηρεσία Πρασίνου φέρεται να απέδιδε την πτώση του δέντρου σε πρόβλημα που είχε προκαλέσει έντομο, το οποίο –όπως υποστήριξε ο κ. Μιαούλης– δεν ήταν καν ορατό. Από την άλλη, η Νομική Υπηρεσία του Δήμου είχε, σύμφωνα με τον ίδιο, διαφορετική προσέγγιση.

Όπως ανέφερε, σε έγγραφό της προς την αρμόδια δημοτική υπηρεσία αναγνώριζε ουσιαστικά την ευθύνη του Δήμου και εισηγούνταν την καταβολή αποζημίωσης, υπολογίζοντας μάλιστα την αξία του αυτοκινήτου.

«Το αριστερό χέρι του Δήμου δεν ήξερε τι έκανε το δεξί»

Ο Αριστείδης Μιαούλης έκανε λόγο για μια χαρακτηριστική εωτερική αντίφαση, η οποία τελικά, όπως εκτίμησε, λειτούργησε εις βάρος της υπερασπιστικής γραμμής του Δήμου. Η ίδια η ύπαρξη διαφορετικών τοποθετήσεων μέσα στον δημοτικό μηχανισμό αποτέλεσε, σύμφωνα με την περιγραφή του, σημαντικό στοιχείο στη δικαστική διαδικασία. «Το αριστερό χέρι του Δήμου δεν ήξερε τι έκανε το δεξί», ήταν η χαρακτηριστική αποστροφή του.

Η Δικαιοσύνη βάζει στο επίκεντρο την προληπτική ευθύνη του Δήμου

Ιδιαίτερη σημασία έχει, σύμφωνα με τον δημοσιογράφο, το σκεπτικό της δικαστικής απόφασης ως προς την υποχρέωση των δήμων να ελέγχουν την κατάσταση των δέντρων στους κοινόχρηστους χώρους. Όπως ανέφερε, η απόφαση επισημαίνει τη νομική υποχρέωση των δήμων για επιστημονικό και προληπτικό έλεγχο της υγείας των δέντρων, ώστε να εντοπίζονται εγκαίρως πιθανοί κίνδυνοι.

Για τον ίδιο, αυτό είναι το σημαντικότερο μήνυμα της υπόθεσης: η ασφάλεια των κοινόχρηστων χώρων δεν μπορεί να αντιμετωπίζεται εκ των υστέρων, αλλά απαιτεί συστηματική πρόληψη.

«Δεν ήταν ατυχία – ήταν αποτέλεσμα αδράνειας»

Ο Αριστείδης Μιαούλης ήταν ιδιαίτερα αιχμηρός περιγράφοντας τις συνθήκες υπό τις οποίες συνέβη το περιστατικό. Όπως υποστήριξε, στη δικογραφία δεν υπήρχε έγγραφο που να αποδεικνύει ότι ο Δήμος είχε πραγματοποιήσει εργασίες συντήρησης ή κλαδέματος στο συγκεκριμένο δέντρο. Κατά την εκτίμησή του, εάν υπήρχε έγκαιρη διαπίστωση ότι το δέντρο ήταν επικίνδυνο, θα μπορούσε να είχε αποκλειστεί ο χώρος, να είχε τοποθετηθεί προειδοποιητική σήμανση ή να είχαν ληφθεί άλλα μέτρα προστασίας.

«Η πτώση δεν ήταν ατυχία, ήταν άμεση συνέπεια της παντελούς αδράνειας», ανέφερε χαρακτηριστικά, επικαλούμενος το περιεχόμενο της δικαστικής απόφασης.

«Δύο μέτρα και δύο σταθμά;» – Το ερώτημα προς τον Δήμο

Ο δημοσιογράφος έθεσε παράλληλα ένα ευρύτερο ζήτημα: γιατί σε ορισμένες περιπτώσεις ο Δήμος προχωρά σε αποζημιώσεις δημοτών χωρίς δικαστική προσφυγή, ενώ σε άλλες περιπτώσεις η υπόθεση οδηγείται στα δικαστήρια. Όπως σημείωσε, υπάρχουν περιπτώσεις κατά τις οποίες η Δημοτική Επιτροπή εγκρίνει αποζημιώσεις, ενώ στη δική του περίπτωση χρειάστηκε δικαστική προσφυγή για να αναγνωριστεί η ευθύνη. Η προσφυγή έγινε από την ασφαλιστική εταιρεία.

Το ερώτημα που έθεσε είναι σαφές: Με ποια κριτήρια αντιμετωπίζονται οι αντίστοιχες υποθέσεις; Και ακόμη: Γιατί οι νομικοί σύμβουλοι του Δήμου γνωμοδοτούν θετικά σε μία περίπτωση και αρνητικά σε μια άλλη, όταν πρόκειται για περιστατικά που παρουσιάζουν ομοιότητες;

«Οι δημότες πρέπει να διεκδικούν το δίκιο τους»

Η υπόθεση, όπως ανέφερε ο Αριστείδης Μιαούλης, δεν αφορά μόνο τον ίδιο και τη ζημιά που υπέστη. Αποτελεί, όπως είπε, ένα παράδειγμα για κάθε πολίτη που θεωρεί ότι έχει υποστεί ζημιά από παράλειψη ή αδράνεια μιας δημόσιας υπηρεσίας. Το μήνυμα που προκύπτει από τη δικαστική του περιπέτεια είναι ότι οι δημότες δεν πρέπει να εγκαταλείπουν τη διεκδίκηση των δικαιωμάτων τους όταν θεωρούν ότι αδικούνται.

Ο επίλογος και το αναπάντητο ερώτημα

Μετά από περίπου δύο χρόνια, η υπόθεση έκλεισε με δικαστική δικαίωση και την υποχρέωση του Δήμου Ρόδου να καταβάλει την αποζημίωση που επιδίκασε το Διοικητικό Πρωτοδικείο.

Μένει πλέον να απαντηθεί ένα ευρύτερο ερώτημα: Πόσες αντίστοιχες υποθέσεις θα μπορούσαν να είχαν λυθεί χωρίς οι πολίτες να χρειάζεται να περάσουν την πόρτα ενός δικαστηρίου;