Η χθεσινή συνέντευξη του Πρόεδρου του Εργατικού Κέντρου Ρόδου, δεν ήταν μια αποσπασματική τοποθέτηση. Ήταν η συνέχεια μιας διαχρονικής στάσης του Εργατικού Κέντρου Ρόδου απέναντι σε ένα μοντέλο που διαμορφώνεται μπροστά στα μάτια μας.
Στην περιοχή μας καταγράφονται πάνω από 15.000 αιτήματα για μετακλητούς εργαζόμενους. Ο αριθμός αυτός από μόνος του αποτυπώνει ότι δεν μιλάμε πλέον για «συμπληρωματικό εργαλείο», αλλά για συστηματική αναδιάρθρωση της αγοράς εργασίας στον τουρισμό.
Η επιστολή της Πανελλήνια Ομοσπονδία Ξενοδόχων προς το Υπουργείο επιβεβαιώνει αυτό που ως Εργατικό Κέντρο λέμε εδώ και χρόνια:
αντί να θεραπεύονται τα αίτια, επιλέγεται η εύκολη λύση της αντικατάστασης.
Και ποια είναι τα αίτια;
– Η εντατικοποίηση και οι εξαντλητικοί ρυθμοί.
– Το κόστος στέγασης στα νησιά.
– Και κυρίως, η ανεπαρκής διάρκεια του επιδόματος ανεργίας.
Εδώ και χρόνια ζητάμε ,την επιμήκυνση της επιδότησης ανεργίας τουλάχιστον στους πέντε (5) μήνες, ώστε ο εργαζόμενος του τουρισμού να μπορεί να επιβιώσει τον χειμώνα με αξιοπρέπεια και να έχει εισόδημα για όλο το χρόνο . Το αίτημα αυτό δεν συζητείται ουσιαστικά. Αντίθετα, συζητείται πώς θα επιταχυνθούν οι μετακλήσεις.
Συζητείται πώς θα γίνουν πιο γρήγορες οι visa. Συζητείται πώς θα διευκολυνθεί η «κινητικότητα» μεταξύ εργοδοτών.
Εύλογα κάνουμε το ερώτημα ,μήπως δεν ενισχύεται το επίδομα ανεργίας γιατί κάποιοι έχουν ήδη αποφασίσει ότι το μοντέλο θα στηριχθεί αλλού;
Μήπως η στρατηγική επιλογή είναι η δημιουργία μιας μόνιμης δεξαμενής εξαρτημένων, ευάλωτων και απόλυτα ελεγχόμενων εργαζομένων;
Η πρόταση περί «αποζημίωσης εργοδότη» σε περίπτωση αλλαγής εργασίας δεν είναι τεχνική λεπτομέρεια. Αγγίζει τον πυρήνα της ελευθερίας εργασίας, που κατοχυρώνεται στο άρθρο 22 του Συντάγματος. Ο εργαζόμενος δεν μπορεί να μετατρέπεται σε αντικείμενο οικονομικής διαπραγμάτευσης μεταξύ επιχειρήσεων.
Η εργασία δεν είναι επένδυση προς μεταπώληση, δεν είναι εμπόρευμα .,δεν είναι συμβόλαιο ιδιοκτησίας.
Αν η αγορά «γεμίσει» με εργαζόμενους που εξαρτώνται πλήρως από διοικητικές εγκρίσεις, από άδειες παραμονής και από εργοδότες που διαχειρίζονται τη μετακίνησή τους, τότε δεν μιλάμε για ευελιξία. Μιλάμε για ένα σύγχρονο μοντέλο εργασιακής εξάρτησης, που θα πιέζει τα εργασιακά δικαιώματα ,θα δημιουργεί ανταγωνισμό προς τα κάτω, θα αλλοιώνει το τουριστικό προϊόν, όταν η ποιότητα αντικαθίσταται από τη διαρκή ανακύκλωση προσωπικού.
Ο τουρισμός της Ρόδου δεν μπορεί να βασιστεί σε εργαζόμενους δύο ταχυτήτων.
Δεν μπορεί να βασιστεί σε ένα σύστημα που δεν στηρίζει τον ντόπιο εποχικό εργαζόμενο τον χειμώνα, αλλά επιταχύνει τη διαδικασία αντικατάστασής του το καλοκαίρι.
Αν θέλουμε βιώσιμο τουρισμό, πρέπει να επενδύσουμε στη σταθερή εργασία, στην αξιοπρεπή επιδότηση ανεργίας, στη στέγαση και στην ουσιαστική προστασία των δικαιωμάτων για όλους.
Η ανάπτυξη χωρίς κοινωνική ισορροπία δεν είναι πρόοδος.
Και η εργασία χωρίς ελευθερία δεν είναι εργασία με αξιοπρέπεια.
Το μόνο πράγμα που κρατάει όρθια την οικονομία είναι ο τουρισμός και οφείλετε να το προστατεύετε κύριοι, δεν είναι όλα κέρδος, δεν είναι όλα αριθμοί.
ΓΙΑ ΤΗ ΔΙΟΙΚΗΣΗ
Ο ΠΡΟΕΔΡΟΣ Ο ΓΕΝ. ΓΡΑΜΜΑΤΕΑΣ
ΕΓΓΛΕΖΟΣ ΠΑΝΑΓΙΩΤΗΣ ΦΡΑΝΤΖΟΛΑΚΗΣ ΓΕΩΡΓΙΟΣ
