ΕλλάδαΕπικαιρότητα

“Ελληνικέ λαέ, μας σκοτώνουν”: Η Τόνια Μοροπούλου θυμάται τη νύχτα του Πολυτεχνείου – Η απόφαση να μείνουν και η εισβολή του τανκ

Η Τόνια Μοροπούλου, η πρώτη εκφωνήτρια του ραδιοφωνικού σταθμού του Πολυτεχνείου, ανατρέχει στις δραματικές στιγμές του Νοεμβρίου του 1973

Στις δραματικές ώρες της εξέγερσης του Πολυτεχνείου, τη δημιουργία του ιστορικού ραδιοφωνικού σταθμού και τις στιγμές που προηγήθηκαν της εισβολής του τανκ αναφέρθηκε η Τόνια Μοροπούλου, η πρώτη εκφωνήτρια του σταθμού, σε συνέντευξή της στην ΕΡΤ.

Μέσα από τις προσωπικές της αναμνήσεις περιέγραψε πώς οργανώθηκαν οι φοιτητές, πώς κατάφεραν να επικοινωνήσουν με τον ελληνικό λαό και τι τους οδήγησε στην απόφαση να παραμείνουν στο Πολυτεχνείο, παρά τις προειδοποιήσεις για επικείμενη αιματοχυσία.

“Πάντα γυρνάμε πίσω. Πιστεύω όλοι οι άνθρωποι της γενιάς μου. Το Πολυτεχνείο είναι πάντα μια πυξίδα στη ζωή μας“, ανέφερε χαρακτηριστικά, επισημαίνοντας ότι τα μηνύματα της εξέγερσης παραμένουν επίκαιρα.

Όπως εξήγησε, το “Ψωμί, Παιδεία, Ελευθερία” εξακολουθεί να εκφράζει σύγχρονες κοινωνικές ανάγκες, ενώ το Πολυτεχνείο αποτελεί παράδειγμα συλλογικού αγώνα, στον οποίο άνθρωποι με διαφορετικές πολιτικές αντιλήψεις κατάφεραν να ενωθούν.

Πολυτεχνείο: Από τις φοιτητικές κινητοποιήσεις στον ιστορικό ραδιοφωνικό σταθμό

Η ίδια γύρισε τον χρόνο πίσω στις πρώτες κινητοποιήσεις του φοιτητικού κινήματος, οι οποίες είχαν ξεκινήσει ήδη από το 1972, με βασικό αίτημα την πραγματοποίηση ελεύθερων φοιτητικών εκλογών.

Όπως περιέγραψε, οι διοικήσεις των συλλόγων διορίζονταν από τη δικτατορία, ενώ στη συνέχεια δημιουργήθηκαν επιτροπές αγώνα μέσα από μαζικές συνελεύσεις, οι οποίες συντονίζονταν παρά τις δυσκολίες επικοινωνίας της εποχής. Καθοριστική στιγμή αποτέλεσε η 14η Νοεμβρίου 1973, όταν ξεκίνησαν οι συνελεύσεις στο Πολυτεχνείο, με τους φοιτητές να αντιδρούν στην πολιτική της λεγόμενης φιλελευθεροποίησης του Μαρκεζίνη.

“Εμείς βλέπαμε τη φιλελευθεροποίηση Μαρκεζίνη ως ένα πρόσχημα αφομοίωσης και της δικής μας αντίστασης και ήμασταν αντίθετοι“, σημείωσε. Στη συνέχεια, η κατάληψη έφερε κοντά φοιτητές από διαφορετικές σχολές και εκπαιδευτικά ιδρύματα, ενώ η ανάγκη να ακουστεί το μήνυμά τους στην κοινωνία οδήγησε στη δημιουργία του ραδιοφωνικού σταθμού.

Αρχικά επιχειρούσαν να μεταφέρουν τις εκκλήσεις τους με λεωφορεία, ταξί και χειρόγραφα σημειώματα, μέχρι που αξιοποίησαν έναν πομπό από το εργαστήριο Φυσικής της Σχολής Χημικών Μηχανικών.

“Θυμάμαι κάθισα τότε μπροστά στον πομπό με τον Στέλιο […] και έπρεπε να δώσουμε το στίγμα μας”, θυμήθηκε. Τότε απηύθυνε το πρώτο μήνυμα: “Ελληνικέ λαέ, σου μιλούν οι ελεύθεροι αγωνιζόμενοι φοιτητές, οι ελεύθεροι αγωνιζόμενοι Έλληνες. Εδώ Πολυτεχνείο“. “Αυτοί ήμασταν”, πρόσθεσε, εξηγώντας ότι αργότερα δημιουργήθηκε και δεύτερος πομπός, ώστε να ενισχυθεί η εμβέλεια του σταθμού.

Πολυτεχνείο: “Θα μας σκοτώσουν είτε φύγουμε είτε δεν φύγουμε” – Οι τελευταίες ώρες πριν από το τανκ

Μιλώντας για το κλίμα που επικρατούσε ανάμεσα στους φοιτητές, η Τόνια Μοροπούλου εξήγησε ότι η συλλογικότητα ήταν εκείνη που τους έδινε τη δύναμη να συνεχίσουν. “Δεν φοβόμασταν γιατί υπήρχε ένα συλλογικό κλίμα. Δεν είχες το περιθώριο να φοβηθείς. Έπρεπε να πας μπροστά, γιατί εμείς διεκδικούσαμε τη ζωή μας”, ανέφερε, υπενθυμίζοντας ότι τα αιτήματά τους αφορούσαν την ελευθερία, τη δημοκρατία, την εθνική ανεξαρτησία και τη λαϊκή κυριαρχία.

Ιδιαίτερα κρίσιμη ήταν η 16η Νοεμβρίου, όταν η Συντονιστική Επιτροπή αποφάσισε να καλέσει τον λαό της Αθήνας να κατέβει στους δρόμους. Παράλληλα, καθηγητές, ο πρύτανης και μέλη της Συγκλήτου ενημέρωσαν τους φοιτητές ότι επίκειται επέμβαση του στρατού και τους προέτρεψαν να αποχωρήσουν για να αποφευχθεί η αιματοχυσία. Εκείνοι, ωστόσο, αποφάσισαν να παραμείνουν.

“Εμείς είπαμε ότι θα μας σκοτώσουν είτε φύγουμε είτε δεν φύγουμε και ότι δεν θέλουμε αυτός ο αγώνας να πάει χαμένος. Δεν θέλουμε να πεθαίνουμε κάθε μέρα. Και μείναμε. Δεν παραδοθήκαμε“, περιέγραψε.

Το απόγευμα της ίδιας ημέρας έφτασε στη Συντονιστική Επιτροπή η πληροφορία για τον πρώτο νεκρό. Οι φοιτητές αποφάσισαν τότε να ενημερώσουν τον κόσμο μέσα από τον ραδιοφωνικό σταθμό, μεταδίδοντας το δραματικό μήνυμα: “Ελληνικέ λαέ, σου λέμε την αλήθεια. Ελληνικέ λαέ, μας σκοτώνουν. Κατέβα στο Πολυτεχνείο”.

Όπως θυμάται, ακολούθησε μαζική κινητοποίηση και δημιουργήθηκαν οδοφράγματα σε κεντρικά σημεία της Αθήνας.

Η πιο συγκλονιστική ανάμνηση παραμένει η στιγμή της εισβολής του τανκ στο Πολυτεχνείο. Η Μοροπούλου θυμήθηκε τον Δημήτρη Παπαχρήστο να απευθύνεται στους στρατιώτες μέσα από τον σταθμό, λέγοντας: “Φαντάροι, αδέλφια μας. Είμαστε άοπλοι. Μη μας χτυπάτε”.

Η ίδια εξομολογήθηκε ότι εκείνη τη στιγμή οι φοιτητές δεν ήθελαν να εγκαταλείψουν τον χώρο. “Εκείνη τη στιγμή δεν θέλαμε να φύγουμε. Λέγαμε ας τελειώσουν όλα εδώ, δεν πάμε πουθενά“, ανέφερε. Τελικά, συμφοιτητές τους έφτασαν στον σταθμό για να τους απομακρύνουν, καθώς το Πολυτεχνείο άδειαζε, με την ίδια να θυμάται ότι έφυγαν “με την κραυγή του εθνικού ύμνου”.

Η αποχώρησή τους έγινε μέσα σε πυροβολισμούς και απειλές από στρατιώτες. “Εγώ έφυγα από την Τοσίτσα, αλλά κι εκεί κάποιοι φαντάροι, αξιωματικοί δεν ξέρω, μας φώναζαν “ψηλά τα χέρια, αλλιώς πυροβολούμε””, περιέγραψε, θυμούμενη ότι οι φοιτητές συνέχισαν να προχωρούν χωρίς να σηκώσουν τα χέρια τους.

Κλείνοντας, υπογράμμισε ότι το Πολυτεχνείο εξακολουθεί να αποτελεί πηγή έμπνευσης για τις νεότερες γενιές, τόσο για τη δημοκρατία όσο και για τη δύναμη της συλλογικής δημιουργίας και δράσης. “Το Πολυτεχνείο διαχρονικά έχει να δώσει στη νέα γενιά μηνύματα έμπνευσης και για τη δημοκρατία, αλλά και για την καινοτομία, δηλαδή για όλα αυτά που μπορούν να αλλάξουν τον κόσμο, αλλά πρέπει να τον αλλάζουν μαζί.

Δεν αρκεί η καινοτομία από μόνη της”, σημείωσε, καταλήγοντας με το σύνθημα: “Λαός ενωμένος, ποτέ νικημένος. Εμείς το ζήσαμε”.

ΠΗΓΗ:thetoc

Related Articles

Back to top button
advanced-floating-content-close-btn